Korkuyu Beklerken: Modern insanın iç sesi!
"Neden Oğuz Atay edebiyatımızın en çok yarım bırakılan yazarı?"
Bir soruyla başlamak istedim! Edebiyatımızın en iyi yazarlarından biri olan 
Oğuz Atay'ın aynı zamanda en çok yarım bırakılan yazar olmasının nedeni ne sizce? Onu anlamıyor muyuz yoksa? "Beni hemen anlamalısın, çünkü ben kitap değilim, çünkü ben öldükten sonra kimse beni okuyamaz, yaşarken anlaşılmaya mecburum." Peki ya sen modern insan! Anlaşıldığını düşünüyor musun? "Beni anlamıyorlardı. Zarar yok. Zaten beni, daha kimler anlamadı." Anlaşılmamak, çağın vebası!
Ah,
bunun için yarım bırakılıyor olamaz!
Siz düpedüz karşınızda kendinizi görmeye tahammül edemiyorsunuz! Anlattığı modern insan sizsiniz!
Anlam arayışında,
Köklerinden kopmuş,
Parçalanmış, ötekileşmiş,
Toplumun içinde yaşayan ama ruhen asır kadar uzak,
Güven duygusunu yitirmiş,
Fiilen özgürleştikçe ruhen boşluğa düşmüş...
İntiharın eşiğinde! Çok mu ileri gittik? Yarım kalan romanlarla yarım kalan hayatlar birbirine fazla benzemiyor mu sizce! Tahammül edemediğini yarım bırakıyor insan. Gücü yok modern insanın, güçlü görünmeye çalışıyor yalnızca. Sonra bir sabah bakıyor, başaramamış...
"İçimin yorulduğunu hissediyordum."
Oğuz Atay'ın hikâyelerinden oluşuyor eser. Ama bittiğinde bir romanın yorgunluğu çöküyor üzerinize. 
Nazım Hikmet Ran misali, göz alabildiğine bir yorgunluk... Her hikâye bir hayatı yaşamak gibiydi. Her hikâye "kendi hayatımı yeniden yaşamak gibiydi." Modern birey oldum Korkuyu Beklerken'de, zihnimin hapishanesinde hiç duymadığım korkular ürettim. Kendi boşluklarımı böylesi doldurmamıştım daha önce! Beyaz Mantolu Adam'da bir kez daha gördüm toplumun insanı kendisine benzetmek için gerekirse ruh sağlığı ile oynayacağını... En çok Babama Mektup yaktı canımı. Kendi babamla mücadelemi konu alıyordu sanki. Ve sanki Oğuz Atay da aynı sancıyı çekmişti. En çok ailesinden yaralı modern insan! "Galiba biz, babacığım, birbirimizi hep böyle anlamadan sevdik."
Yer yer 
Franz Kafka geldi aklıma okurken, "Palto giymeye üşenirken bu koca dünyayı sırtımda nasıl taşırım ben?" Zaman zaman 
Fyodor Dostoyevski, "Her şeyi fazlasıyla anlamak bir hastalık."
İronik anlatım,
Metaforlar,
Bireyin trajedisi,
Linç psikolojisi,
Kimliksizleşme,
Çürüme... nasıl bir olayı okur gibi okuyup bitirebilir insan? Bambaşka bir dünya getiriyor Türk hikâyeciliğine Oğuz Atay, nitekim o dünya da anlaşılmamasıyla yarım kalıyor, tıpkı yarım kalan kitapları gibi, tıpkı yarım kalan her şey gibi. Belki de böylesi daha iyi. Kafka'yı anlayıp ölümü düşünen insanlar Oğuz Atay'ı anlasalar ölürlerdi. instagram.com/reel/CyDVrFdgpe...
"Param vardı, yiyeceğim vardı, kitabım, evim her şeyim vardı; fakat isteğim yoktu."
Hepimiz acı çekiyoruz, kimimiz ironilerle daha iyi örtüyor sadece. Kimimiz bastırıyor, kimimiz yansıtıyoruz. Zaman algımızı yitirdik, ya geçmişte ya geleceğin hayaliyle yaşıyoruz, ya mekan algısı? Hangimiz ruhunun bulunduğu yerde ki? İnsan hiç bu kadar gerçeklikten kopmamıştı. Tutunamama hali değil artık, bambaşka bir boyut! Tutunma isteği de yok! Ve işin tuhafı da, "yeni normal" bu... Birçok okur "Oğuz Atay'a başlama kitabı" demiş ama, rahat değil, aksine rahatı kaçıracak, yüzleştirecek, huzur arayışında olanları daha da huzursuz edecek bir kitap. Okumalı mısınız? İç sesinize yüzleşirken tuhaf bir haz duyacaksınız... Şaşırmayın. Yeni normalimiz bu!
Ha bu arada,
Her şey fazla dağınık eserde,
-Tıpkı hayat gibi-
Ve o dağınıklıktan keyif alıyor yazar.
Sakın toplamaya kalkmayın.
Modern insan dağınıklıklar içinde yaşayan, zihni ona göre programlı, huzuru huzursuz toplum içerisinde göze batan ve belki de artık huzursuz olması gereken insan! Tıpkı 
Martin Eden huzursuzluğu gibi, "Bir sürü kitap okudu ama içindeki huzursuzluk azalmak yerine daha da büyüdü." Okumadan ölmeyin, okuyunca zaten öleceksiniz!
Oğuz Atay'ın aynı zamanda en çok yarım bırakılan yazar olmasının nedeni ne sizce? Onu anlamıyor muyuz yoksa? "Beni hemen anlamalısın, çünkü ben kitap değilim, çünkü ben öldükten sonra kimse beni okuyamaz, yaşarken anlaşılmaya mecburum." Peki ya sen modern insan! Anlaşıldığını düşünüyor musun? "Beni anlamıyorlardı. Zarar yok. Zaten beni, daha kimler anlamadı." Anlaşılmamak, çağın vebası!
Ah,
bunun için yarım bırakılıyor olamaz!
Siz düpedüz karşınızda kendinizi görmeye tahammül edemiyorsunuz! Anlattığı modern insan sizsiniz!
Anlam arayışında,
Köklerinden kopmuş,
Parçalanmış, ötekileşmiş,
Toplumun içinde yaşayan ama ruhen asır kadar uzak,
Güven duygusunu yitirmiş,
Fiilen özgürleştikçe ruhen boşluğa düşmüş...
İntiharın eşiğinde! Çok mu ileri gittik? Yarım kalan romanlarla yarım kalan hayatlar birbirine fazla benzemiyor mu sizce! Tahammül edemediğini yarım bırakıyor insan. Gücü yok modern insanın, güçlü görünmeye çalışıyor yalnızca. Sonra bir sabah bakıyor, başaramamış...
"İçimin yorulduğunu hissediyordum."
Oğuz Atay'ın hikâyelerinden oluşuyor eser. Ama bittiğinde bir romanın yorgunluğu çöküyor üzerinize. Nazım Hikmet Ran misali, göz alabildiğine bir yorgunluk... Her hikâye bir hayatı yaşamak gibiydi. Her hikâye "kendi hayatımı yeniden yaşamak gibiydi." Modern birey oldum Korkuyu Beklerken'de, zihnimin hapishanesinde hiç duymadığım korkular ürettim. Kendi boşluklarımı böylesi doldurmamıştım daha önce! Beyaz Mantolu Adam'da bir kez daha gördüm toplumun insanı kendisine benzetmek için gerekirse ruh sağlığı ile oynayacağını... En çok Babama Mektup yaktı canımı. Kendi babamla mücadelemi konu alıyordu sanki. Ve sanki Oğuz Atay da aynı sancıyı çekmişti. En çok ailesinden yaralı modern insan! "Galiba biz, babacığım, birbirimizi hep böyle anlamadan sevdik."
Yer yer Franz Kafka geldi aklıma okurken, "Palto giymeye üşenirken bu koca dünyayı sırtımda nasıl taşırım ben?" Zaman zaman Fyodor Dostoyevski, "Her şeyi fazlasıyla anlamak bir hastalık."
İronik anlatım,
Metaforlar,
Bireyin trajedisi,
Linç psikolojisi,
Kimliksizleşme,
Çürüme... nasıl bir olayı okur gibi okuyup bitirebilir insan? Bambaşka bir dünya getiriyor Türk hikâyeciliğine Oğuz Atay, nitekim o dünya da anlaşılmamasıyla yarım kalıyor, tıpkı yarım kalan kitapları gibi, tıpkı yarım kalan her şey gibi. Belki de böylesi daha iyi. Kafka'yı anlayıp ölümü düşünen insanlar Oğuz Atay'ı anlasalar ölürlerdi. instagram.com/reel/CyDVrFdgpe...
"Param vardı, yiyeceğim vardı, kitabım, evim her şeyim vardı; fakat isteğim yoktu."
Hepimiz acı çekiyoruz, kimimiz ironilerle daha iyi örtüyor sadece. Kimimiz bastırıyor, kimimiz yansıtıyoruz. Zaman algımızı yitirdik, ya geçmişte ya geleceğin hayaliyle yaşıyoruz, ya mekan algısı? Hangimiz ruhunun bulunduğu yerde ki? İnsan hiç bu kadar gerçeklikten kopmamıştı. Tutunamama hali değil artık, bambaşka bir boyut! Tutunma isteği de yok! Ve işin tuhafı da, "yeni normal" bu... Birçok okur "Oğuz Atay'a başlama kitabı" demiş ama, rahat değil, aksine rahatı kaçıracak, yüzleştirecek, huzur arayışında olanları daha da huzursuz edecek bir kitap. Okumalı mısınız? İç sesinize yüzleşirken tuhaf bir haz duyacaksınız... Şaşırmayın. Yeni normalimiz bu!
Ha bu arada,
Her şey fazla dağınık eserde,
-Tıpkı hayat gibi-
Ve o dağınıklıktan keyif alıyor yazar.
Sakın toplamaya kalkmayın.
Modern insan dağınıklıklar içinde yaşayan, zihni ona göre programlı, huzuru huzursuz toplum içerisinde göze batan ve belki de artık huzursuz olması gereken insan! Tıpkı Martin Eden huzursuzluğu gibi, "Bir sürü kitap okudu ama içindeki huzursuzluk azalmak yerine daha da büyüdü." Okumadan ölmeyin, okuyunca zaten öleceksiniz!·
3.099 Gösterim
10 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Bir solukta okumuştum. Daha ilk cümlede kendimi bulduğum için de olabilir. Çok değerli bir yazar Oğuz Atay ✨
Ellerinize sağlık çok güzel bir inceleme olmuş.
Kısa zamanda Oğuz Atayı okumak dileğiyle..🙂
Okurken çok zorlanmıştım, anlarken daha da fazla, sırf bu yüzden kimini 2 kimini 3 kez okumak zorunda kalmıştım.
Çok güzel yazmışsın kalemine sağlık. Oğuz Atay okumayı çok isteyip bir türlü cesaret edemeyenlerdendim. Vesilenle okumaya başladım. İncelemenden sonra "iyi ki" diyorum.
Reklam
Okumaya başlamaktan korktuğum ve yarım bırakacağımı düşündüğüm bir yazardı. Ama sizin yorumunuzla ilk fırsatta okuyacağım bir kitap olacak👍