Kaç zamandır inceleme yazmıyorum. Bu kitabı biraz incelemeden geçmek istemedim.
Yazarın daha önce başka bir kitabını okumuş olsam da, kitaptaki ( 
Marcovaldo ya da Kentte Mevsimler ) espiri anlayışı pek hitap etmemiş, kaleminin gücünü pek takdir edememiştim. Bu kitabıyla kalemi hakkındaki fikirlerim olumlu yönde değişti. Çok etkili ve sürükleyici yazabiliyormuş meğer. Bu da yazara devam etme şevkimi artırdı.
Miguel de Unamuno 
Sis kitabını ilgiyle ve beğenerek okurken, kitabın sonuna doğru büyük bir şaşkınlık ve hayal kırıklığı yaşamıştım. Çünkü yazar romanın akışı içerisinde birden karşımızda peyda oluyor "Şimdi kitaba şöyle de devam edebilirim, böyle de bitirebilirim" minvalinden sazı eline alıyor ve romanın tüm havasını ve okuma zevkini yerle bir ediyordu bana göre. Aynı peyda olma duygusunu Calvino da yapıyor bu kitabında gerçi, ama henüz kitabın başında ve olumsuz yönde değil, bilakis olumlu bir etki bırakarak. Roman, bir roman havasında ol(a)masa da bundan dolayı, roman değil demek de yetersiz kalıyor. Yazmak ve okumayı konu eden yazar, bizi roman içinde dokuz, on romana götürüyor. Hepsi de belki bir yanlışlık, belki bir basım hatası, belki kasıtlı bir kamuflaj sebebiyle, ilk 10, 30, 50, belki 100 sayfa sonra, yani okur tam romana girmiş, ondan haz almaya başlamış, heyecana kapılmış, devamını okuma ateşine tutulmuşken, başka bir roman çıkıyor karşımıza. Bir yandan ilk sayfalarda ilk romana başlamışken, diğer sayfalarda başka bir romana başlıyorsunuz. Ve kötü olan, ilk romanı merak edip okuma isteğinizin yarıda kalması değil, ikinci romana da kendinizi kaptırmanız, onu da merak etmeniz, hatta belki de birincisinden fazla bir şekilde, ama onun da heyecanlı bir yerinde, devamını merak ederken kesilmesi ve derdiniz birken, iki olması. Ve bu böyle sürüp gidiyor. Binbir gece masalları misali, ilk romanların devamını ararken kitabın kahramanı okuyucu ve kitapçıda tanıştığı kadın, yani belki siz ve hayalinizdeki kadın, o romanların tamamını bulup okuma serüvenine atılırken sürekli "işte devamı burada" diyerek başka roman başlangıçlarına sürükleniyorlar ve okunması ve tamamlanması arzu edilen romanların, kitapların sayısı artıyor. Tam da bu, yazarın mevzusu. Ya okuduğumuz tüm kitaplar, aslında tek bir kitabın parçalarıysa?
Yazar bu kitapla okumayı ve yazmayı irdelememiş, bir telefon rehberinden kitap çıkarırım diyen 
Ahmet Ümit gibi iddialı bir şekilde, "istersem ne romanlar yazarım, peh" diyerek bize adeta roman başlangıcı örnekleri sunarak ikna etmektedir.
Roman desem roman değil, kitap desem kitap değil? o halde? Olabilir, ama her halükarda harika bir okuma tecrübesi...
Marcovaldo ya da Kentte Mevsimler ) espiri anlayışı pek hitap etmemiş, kaleminin gücünü pek takdir edememiştim. Bu kitabıyla kalemi hakkındaki fikirlerim olumlu yönde değişti. Çok etkili ve sürükleyici yazabiliyormuş meğer. Bu da yazara devam etme şevkimi artırdı.
Miguel de Unamuno Sis kitabını ilgiyle ve beğenerek okurken, kitabın sonuna doğru büyük bir şaşkınlık ve hayal kırıklığı yaşamıştım. Çünkü yazar romanın akışı içerisinde birden karşımızda peyda oluyor "Şimdi kitaba şöyle de devam edebilirim, böyle de bitirebilirim" minvalinden sazı eline alıyor ve romanın tüm havasını ve okuma zevkini yerle bir ediyordu bana göre. Aynı peyda olma duygusunu Calvino da yapıyor bu kitabında gerçi, ama henüz kitabın başında ve olumsuz yönde değil, bilakis olumlu bir etki bırakarak. Roman, bir roman havasında ol(a)masa da bundan dolayı, roman değil demek de yetersiz kalıyor. Yazmak ve okumayı konu eden yazar, bizi roman içinde dokuz, on romana götürüyor. Hepsi de belki bir yanlışlık, belki bir basım hatası, belki kasıtlı bir kamuflaj sebebiyle, ilk 10, 30, 50, belki 100 sayfa sonra, yani okur tam romana girmiş, ondan haz almaya başlamış, heyecana kapılmış, devamını okuma ateşine tutulmuşken, başka bir roman çıkıyor karşımıza. Bir yandan ilk sayfalarda ilk romana başlamışken, diğer sayfalarda başka bir romana başlıyorsunuz. Ve kötü olan, ilk romanı merak edip okuma isteğinizin yarıda kalması değil, ikinci romana da kendinizi kaptırmanız, onu da merak etmeniz, hatta belki de birincisinden fazla bir şekilde, ama onun da heyecanlı bir yerinde, devamını merak ederken kesilmesi ve derdiniz birken, iki olması. Ve bu böyle sürüp gidiyor. Binbir gece masalları misali, ilk romanların devamını ararken kitabın kahramanı okuyucu ve kitapçıda tanıştığı kadın, yani belki siz ve hayalinizdeki kadın, o romanların tamamını bulup okuma serüvenine atılırken sürekli "işte devamı burada" diyerek başka roman başlangıçlarına sürükleniyorlar ve okunması ve tamamlanması arzu edilen romanların, kitapların sayısı artıyor. Tam da bu, yazarın mevzusu. Ya okuduğumuz tüm kitaplar, aslında tek bir kitabın parçalarıysa?
Yazar bu kitapla okumayı ve yazmayı irdelememiş, bir telefon rehberinden kitap çıkarırım diyen Ahmet Ümit gibi iddialı bir şekilde, "istersem ne romanlar yazarım, peh" diyerek bize adeta roman başlangıcı örnekleri sunarak ikna etmektedir.
Roman desem roman değil, kitap desem kitap değil? o halde? Olabilir, ama her halükarda harika bir okuma tecrübesi...
·
129 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Bu Calvino manyak.. galiba..
Klasik roman/ kitap - Modern/ modernite anlayışına eylemler karşı çıkış..
Tam bir postmodern edebiyatçı kendisi.. anladığım kadarı ile..
Elimin altında bir kitabı var..
Okuma listemde ve de radarımda..
Teşekkürler Azizim..
