Hermann Hesse'nin okuduğum ikinci kitabı oldu. Okuduğum ilk kitabı olan Bozkırkurdu'nda, kurt ve insan olmak üzere iki karakterden oluştuğunu düşünen Harry Haller isimli bir karakter vardı. Harry Haller'da insan karakteri varlığını gösterirken, kurt gizlenip onu izler, kurt ortaya çıktığında ise insan bir köşeye çekilir ve kurdu izlerdi. Son derece ilginç bir karaktere sahip olan Harry Haller(Bozkırkurdu) yaşadığı çağın ilerisinde olan son derece özgün bir kişilikti.
Bozkırkurdu'nun ruhunda bir "kurt" bulunduğu için zaman zaman yalnız kalma ihtiyacı duyar ve tek başına bir takım gezilere çıkardı. Fazla konuşmaktan hoşlanmazdı ve içine kapanık bir yapıya sahipti. Knulp'ta ise, ömrü yollarda geçen özgür bir ruh anlatılmış. Knulp'u Bozkırkurdu'ndan bağımsız, Bozkırkurdu'nu ise Knulp'tan bağımsız olarak düşünmek mümkün değil. Şöyle ifade etmeliyim ki, Knulp, Bozkırkurdu'nun bir fragmanı niteliğinde. Knulp'u okuyup seven bir kişi, Bozkırkurdu'nu da hayranlıkla okuyacaktır.
Knulp, henüz çocukken yaşadığı bir olay nedeniyle kimseye güvenmemeyi kendisine prensip edinmiş, göçebe bir hayata yelken açmış, yeri yurdu olmayan ama her yerde içecek bir tas çorbası bulunan, hayattan hiçbir beklentisi olmayan, başkalarının işine burnunu sokmaktan hoşlanmayan, insanları olduklarından daha iyi, daha akıllı kimselere dönüştürmek gibi bir gereksinim duymayan biri. Hesse'nin kitaptaki benzetmesi ile adeta "sevimli bir kedi."
Knulp'a göre, ölümlü olan dünyada insanın kendisini üzmesi ve gereksiz şeylere çaba göstermesi anlamsız. İnsanın hayatta hiçbir şey için kendini paralamaması gerektiğini; her şeyin insanın kendiyle ilgili olduğunu ve yaşamın her halükarda devam ettiğini vurguluyor kitap boyunca. İş, güç, para, ev, kira, telefon, lüks, alışveriş gibi bir dertleri yok Knulp'un.
Fakat bütün bunlara karşın, yalnız bir kişi Knulp. Hem de kendi tercihi ile yalnızlığı seçmiş bir kişi. Kitabın sonlarına doğru bir özeleştiri yapmayı da ihmal etmiyor. Zaman zaman avare hayatının neticesinde yalnız kaldığını ve bazı şeylere özlem duyduğunu da itiraf ediyor:
"İşime geldiği gibi yaşadım hep, elimin altında bol bol özgürlük ve güzellik vardı, ama ben hep yalnız kaldım."
Yukarıda da ifade ettiğim gibi, Knulp'u Bozkırkurdu'ndan bağımsız düşünmek mümkün değil. Knulp'u okuyup beğendiyseniz mutlaka Bozkırkurdu'nu da okumalısınız. Eğer Bozkırkurdu'nu Knulp'tan önce okuyup beğendiyseniz, Knulp'u okuyarak eski anılarınızı yeniden canlandırma şansına sahipsiniz.
··
381 Gösterim
7 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Eline sağlık Semih, Knulp özgür ruhlu bir karakter anladığım kadarıyla, okurların sevdiği, olmak istediği belki. Hermann Heller ise Knulp'ın dönüp dolaşıp dönüşeceği karakter belki, ya da öyle anladım incelemeden. Belki de hayatının bir döneminde kırılacak Knulp--ki şüpheler başgöstermeye başlamış yanlış anlamadıysam--ve binlerce parçaya ayrılacak bozkırkurdu gibi. Gerçekten çözümlemelerle dolu bir mükemmel bir kitaptı o. Senin incelemenden ve diğerlerinden anladığım, bu kısa kitap, ferrarisinini satan bilge/mandıra filozofu tarzında özgürlüğün faziletlerini, hayatın boş olduğunu anlatıyor sadece. Tabi ötesi de olabilir, Hesse sonuçta.
Semih Doğan
Gönderi Sahibi
Hesse’nin yazdıklarını beğeniyorum genelde. Siddhartha’yı da beğeneceğimi düşünüyorum. Bakalım, okumadan belli olmuyor bu işler :)
''Knulp'a göre, ölümlü olan dünyada insanın kendisini üzmesi ve gereksiz şeylere çaba göstermesi anlamsız. İnsanın hayatta hiçbir şey için kendini paralamaması gerektiğini; her şeyin insanın kendiyle ilgili olduğunu ve yaşamın her halükarda devam ettiğini vurguluyor kitap boyunca. İş, güç, para, ev, kira, telefon, lüks, alışveriş gibi bir dertleri yok Knulp'un. '' Bu anlatım bile okumak için yeterli bir sebep, sağol Semih:))
Semih Doğan
Gönderi Sahibi
Kesinlikle Beyza. Aslında dertsiz biri diyemeyiz. Hatta dertleri olan biri; ama bizim dertlerimizle onunkiler bambaşka :)
Bozkırkurdu ile bütünleştirip yorumlamak çok güzel olmuş Semih abi. Ve dediğin gibi Knulp fragman niteliğinde.
Sevimli kedi benzemesini unutmuştum vesilenle hatırladım ve mesud oldum abi. ^_^ Knulp'un maddesellikte bir arayışı olmaması ile ufkunun genişliği parlıyor. Işığıyla neşe, enerji saçıyor, yüreklere dokunuyor lakin hep yalnız kalmayı istemesi, içselleştirmesi de bambaşka bir ıstırap...
İnsan hep bir şeyler için kendini paralar, nelere ne amaçla paraladığımız mühim aslında değil mi abi?
Net, doyurucu bu güzel inceleme için teşekkür ederim. Emeğine, yüreğine sağlık abi. ^_^ eksik olma hiç.
Etkinliğe katıldığın için de ayrıca teşekkür ediyorum abi :)
Bir de Bozkırkurdu ile Hesse'ye başlamak ağır gelir bence bünyeye . Knulp; tanımak,
anlamak adına daha iyi olur diye düşünüyorum. ^_^
Selam ve sevgilerimle.
Semih Doğan
Gönderi Sahibi
Asıl ben teşekkür ederim bu etkinliğe baş koyduğun için. Daha Siddhartha’yı okuyacağım sayende :) Sen de eksik olmayasın. Sevgiler...
Semih Doğan
Gönderi Sahibi
Hem kitaplığımda hem de listemde şu an zaten. Muhtemelen 1-2 kitap sonra okuyacağım. Öneri için teşekkürler.