Besame Mucho Gabo
Gabo'yu bitirmişken Sıcağı sıcağına bu heyecanı paylaşmam gerek. 
Gabriel Garcia Marquez kampına hazırlıkta ilk okuduğum kitaba bir kaç şey yazmak istiyorum.
Her sene bir kaç kere yaptığımız edebiyat kamplarında sıra Güney Amerika edebiyatının güneşi, nobelli ustası Gabriel Garcia Marquez’ e geldi. Aylar öncesinden kampa hazırlık serüvenimin kurdelesini “Gabo” ile yaparak renkli açılışı yaptım.
Karikatürlere bayılırım, hele böyle bir hayat hikayesini bu tarzda okumak mükemmeldi. Gabo'nun yoksullukla, zorluklarla, aşkla ve yazma hevesiyle dolu hayatını kısaca anlatmış olsa da çok fazla şey var kitapta.
Başyapıtı 
Yüzyıllık Yalnızlık'ın zihninde canlanmasına gelene kadar yaşadıkları, çıkış hikayesi çok heyecanlı gerçekten. Çocukluğundan beri anne babası tarafından yalnız bırakılmışlığı, dedesi ve anneannesinin hayatındaki büyülü gerçekçiliğe giden yolundaki katkıları, dönemin savaşları, ölümleri, Güney Amerika'nın her bir rengi bu zihni öyle bir dile getiriyor ki yepyeni dünyalar kuruyor.
Kitapta en hoşuma giden olaylardan biri tabii ki Marquez'in kimlerden etkilendiği. Özellikle Kafka'nın Dönüşüm'ünü ikinci kere okuduğunda büyülenmesi ve bunu anneannesinin anlattığı öykülerde duyduğunu hatırlayarak Yüzyıllık Yalnızlık’ın tohumlarının buradan çıktığını okuyunca daha da heyecanlandım. İkincisi okuduğunda büyülendiği ve ezberlediği Juan Rulfo’nun 
Pedro Paramo ‘yu da çok merak ettim, hemen okuyacağım.
Maddi zorluklar içinde boğuşarak, siyasi fikirleriyle de dışlanırken, tatliş eşi Mercedes’in de sonsuz sabrı inancı ve sevgisiyle destekleyerek yazdığı Yüzyıllık Yalnızlık’ı yayınevine para yetmediği için iki parça halinde göndermeleri de üzdü tamamını göndermek için de evlilik yüzüklerini rehine bırakmaları da ayrı acı ama yaşarken bunun etkisini görmüş olması mutluluk verici. Hele Nobel aldığını öğrendiği sabah yatağından kaldırılarak bu haberi alma hikayesi ayrı gözlerimi doldurdu.
Gabo tam bir başarı hikayesi. Kampa hazırlığa böyle heyecanla başlamak beni mutlu ediyor, sarı çiçeklerimle bekliyorum.
Gabriel Garcia Marquez kampına hazırlıkta ilk okuduğum kitaba bir kaç şey yazmak istiyorum.
Her sene bir kaç kere yaptığımız edebiyat kamplarında sıra Güney Amerika edebiyatının güneşi, nobelli ustası Gabriel Garcia Marquez’ e geldi. Aylar öncesinden kampa hazırlık serüvenimin kurdelesini “Gabo” ile yaparak renkli açılışı yaptım.
Karikatürlere bayılırım, hele böyle bir hayat hikayesini bu tarzda okumak mükemmeldi. Gabo'nun yoksullukla, zorluklarla, aşkla ve yazma hevesiyle dolu hayatını kısaca anlatmış olsa da çok fazla şey var kitapta.
Başyapıtı Yüzyıllık Yalnızlık'ın zihninde canlanmasına gelene kadar yaşadıkları, çıkış hikayesi çok heyecanlı gerçekten. Çocukluğundan beri anne babası tarafından yalnız bırakılmışlığı, dedesi ve anneannesinin hayatındaki büyülü gerçekçiliğe giden yolundaki katkıları, dönemin savaşları, ölümleri, Güney Amerika'nın her bir rengi bu zihni öyle bir dile getiriyor ki yepyeni dünyalar kuruyor.
Kitapta en hoşuma giden olaylardan biri tabii ki Marquez'in kimlerden etkilendiği. Özellikle Kafka'nın Dönüşüm'ünü ikinci kere okuduğunda büyülenmesi ve bunu anneannesinin anlattığı öykülerde duyduğunu hatırlayarak Yüzyıllık Yalnızlık’ın tohumlarının buradan çıktığını okuyunca daha da heyecanlandım. İkincisi okuduğunda büyülendiği ve ezberlediği Juan Rulfo’nun Pedro Paramo ‘yu da çok merak ettim, hemen okuyacağım.
Maddi zorluklar içinde boğuşarak, siyasi fikirleriyle de dışlanırken, tatliş eşi Mercedes’in de sonsuz sabrı inancı ve sevgisiyle destekleyerek yazdığı Yüzyıllık Yalnızlık’ı yayınevine para yetmediği için iki parça halinde göndermeleri de üzdü tamamını göndermek için de evlilik yüzüklerini rehine bırakmaları da ayrı acı ama yaşarken bunun etkisini görmüş olması mutluluk verici. Hele Nobel aldığını öğrendiği sabah yatağından kaldırılarak bu haberi alma hikayesi ayrı gözlerimi doldurdu.
Gabo tam bir başarı hikayesi. Kampa hazırlığa böyle heyecanla başlamak beni mutlu ediyor, sarı çiçeklerimle bekliyorum.··
91 Gösterim
1 Yorum
Marquez’in kitaplarını daha iyi anlamak İçin öncelikle hayatına bakmak en mantıklısı, ülkesi için verdiği mücadeleyi bilmeden okunduğunda havada kalıyor bazı olaylar, misal Kırmızı Pazartesi’de ki hikayenin gerçekten çocukken yaşadığı bir olaydan etkilenerek ortaya çıktığını bilmek kitabı okurken farklı bir bakışla okutuyor kitabı. Benim en sevdiğim ilk beş yazardan biri Marquez, henüz okumadığım kitapları olduğunu düşündükçe bile mutlu oluyorum. Ağzına sağlık Elifoğlan ✊🏻 Marquez’in askerleriyiz ✌🏻
Roquentin
Gönderi Sahibi
Yihaaa, zaten tüm hikayeleri ya aileden ya da duyup gördüğü bir şeyden geliyor, bambaşka bir hal alıyor. Hayatını bilmek gerçekten çok önemli. O dedesinde ne hikayeler var:)
Okumadığım kitapları beni de heyecanlandırıyor:)
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.