Kendini üstün görme sakın kimseden. Kimseyi de kendinden. Başını yastığa koyduğunda nasıl hatırlamıyorsan uykuda geçen zamanı, işte öyle bilinçsiz yaşarsın kibrinin nehrinde. Vakit geçer, ömür biter, sen yaşadım dersin de aslında tek yaptığın nefes almaktır. O zaman bir ağaçtan farkın kalmaz bile diyemem sana. Çünkü ağaç bile kucak açar diğer yaşamlara. Gölgesinde dinlenir insan, bedeninde beslenir mantar. Hayat olur binlerce yaşam filizine.
Öğrenmeye bilmeye denemeye geldiğin bu sınırlı zaman diliminde, hayatlara dokunmaya niyetlen. Hep sevgiyle ak ki kibir nehri kurusun beden gömleğinde.Aç iliklerini kimi zaman gömleğinin, güneşe dön yüzünü, ısın ki yansısın varlığın. Kucaklasın, değsin, sarılsın, değiştirsin çarkların paslı dişlisini. Bir ağaçtan öğreneceğin çok şey var.Yeter ki baktığın yerde ne aradığını bil. Uyuma sakın sen, uyuma ki kibre dönerse bir kez bedenin rüya sandığın gerçek, gerçek sandığın hayal olur asıl ölümün bu kanmayla olur.