Dilan Görhan
@gorhandilan
Kitaba başlarken Oblomov'un uyuşuk, hiçbirsey yapmak istememesi halini okuyunca nasıl biter bu kitap, nasıl devamı gelicek diye çok düşündüm. Çünkü 619 sayfa ancak korkmanıza gerek yok su gibi akıp gidiyor.
Hayatta nasıl bir insan olacağımız önce ailemizden şekillenir. Oblomov'un ailesi aşırı koruyucu bir tutum takınır ve bu yüzden Oblomov'un sürekli göz hapsinde olmasını sağlar. Dış dünya ile olan ilişkisi kısıtlanır, arkadaşlarıyla oynanmasına izin verilmez, dışarı çıkarılmaz, dadısının ona okuduğu hikâyeler tembel, mücadele etmeyen, zayıf karakterlerdir. Aynı şekilde kendiside ailesinden bu şekilde görüp, bu şekilde yetişmiştir. O kadar tembel ki hiçbir şeyi tek başına halledemez, çoraplarını kendisi giyemez, herşeyini erteler, karar alır uygulamaz. Kısacası ailesinin bıraktığı bir miras diyebiliriz.
Tembel bir karakter olmasıyla birlikte aslında iyi niyetli, saf, temiz kalpli, en yakın dostununda dediği gibi kalabalıklar arasında birer inci gibidir.
Oblomov değişmek istiyor, çabalıyor ancak sadece düşünerek asla icraat göstermiyor. Hayatındaki değişikliklerde tembelliği yüzünden her zaman zarara uğruyor. En yakın arkadaşı Ştolts onu bu halden kurtarmak için çabalasada başarılı olamıyor.
Benim çok beğendiğim ve severek okuduğum bir kitap oldu. Oblomov ve Ştolts iki zıt karakter. Bazen Oblomova hak verdim, bazen Ştoltsa. Bence hepimizin içinde birazcıkta olsa Oblomovluk var. Mutlaka okumalısınız.
"İnsanın en olumsuz yanını gösterdiği kişi çocuğudur "
Her satırın ciddiye alınması gereken bir kitap. Genç, yaşlı, anne, baba, öğretmen kısacası bir çocuğa eğitim veren, besleyen, yetiştiren herkesin okuması gereken bir kitap. Günlük yaşamda karşımıza çıkan birçok sorunun aslında çocukluğumuzda yaşadığımız aile ve okul eğitiminden kaynaklandığını örneklerle bize sunmuş Nihan Kaya. Nerde, nasıl hatalar yapıyoruz, neleri yapmamalıyız, olumsuz birşeyi nasıl aktarmalıyız hepsini öğreniyoruz. En zorunuza gidecek kısım da kendi çocukluğunuzda size yapılan haksızlıkları, hataları, yanlışları yüzünüze çarpıyor olması.
Bir çocuğun mutlu bir yetişkine evrilebilmesi için anne-baba olarak yapabileceğimiz tek bir şey ama tek birşey vardır. Çocuğun kendisini değerli hissetmesini sağlamak.
Doğu Ekspresi yolculuğu sırasında Amerikalı bir adam öldürülür. Öldürülme şekli, zamanı, kim tarafından öldürüldüğü bilinmemektedir. Aynı trende yolculuk yapan dedektif Hercule Poirot Bay Bouc ve doktorla birlikte olayı çözmeye çalışırlar.
Soruşturma başlar ve her tanık ifadesinde olay biraz daha karmaşık bir hal alır. Akıcı ve merak uyandıran bir kitap. Konu ise sizi vicdan muhasebesine itiyor.
** İstanbul Beyoğlu'nda bulunan ve 1892 yılında yapımına başlanan tarihi Pera Palas Hotel, Doğu Ekspresi Paris-İstanbul seferlerine başladığında Avrupa'dan gelen yolcuların konaklaması için inşaa edilmiş. 1895te ilk misafirlerini ağırlamış. Agatha Christie bu romanı 1926-1932 yılları arasında İstanbul 'a sık sık geldiği süreçte hotelin 411 numaralı odasında kaleme almış.
Kitap yalnızca okunulması gereken değil anlaşılması gereken bir kitaptı. Yavaş yavaş sindire sindire okudum bundan dolayı biraz geç bitti. Bir cümle üzerinde saatlerce düşünebiliyor insan.
Henüz iki kitabı yayınlanmış ve tanınmamış bir filozof Nietzsche ve Avrupa'nın tanınmış tanı uzmanlarından Breuer. Breuer'un yakın arkadaşı Sigmund Freud ve etkileyici bir kadın olan Lou Salome'den oluşuyor.
Herşey Breuer'un ailesiyle çıktığı tatilde çantasında bulduğu gizemli notla başlıyor.
İlerleyen sayfalarda Doktor Breuer ile görüşen Salome Nietzsche'nin geçirdiği nöbetlerden, rahatsızlıklarından, uykusuzluğundan bahseder. Yanında taşıdığı valizden, yazmış ve yazacak olduğu kitaplardan başka hicbirseyi olmayan Nietzsche son çare olarak Doktor Breuer ile görüşmeyi kabul eder. Breuer onu duyduğu ümitsizlikten, nöbetlerinden kurtarmaya çalışır fakat Breuer'da evliliği ve özgürlüğü arasında sıkışmıştır. Aslında ikiside benzer sorunlara sahiptirler ve farketmeden birbirlerinin sorunlarını çözmeye ve birbirlerini farklı düşüncelere itmeye başlarlar. Böylece iki büyük insanın konuşmalarına, düşüncelerine, fikirlerine dahil oluyoruz. Hasta doktor ilişkisi ile başlayan iki insanın birbirlerini iyileştirmesi ile sona eriyor. Kitabın sonunda Yazarın Notu kısmını sakın atlamayın.
"Belkide sevdiğiniz insanları düşünmektesiniz. Ama daha derinlere inin. Sonunda sevdiğinizin onlar olmadığını göreceksiniz. Siz bu sevginin içinde yarattığı duyguları seviyorsunuz. Arzu edilen şeyi değil."
Yere Yakın Yıldızlara UzakDüşünce
"Her kalp atışının bir hikayesi vardı."
Kitabın baş karakteri olan Bestegül lise son sınıf öğrencisidir. Bir sabah dersaneye gitmek için metroya biner ancak bu yolculuk Bestenin ve diğer 13 kişinin felaketi olur. Bestenin en büyük şansımı yoksa şanssızlığı mi desem bilmiyorum ama mahsur kaldığı diğer 13 kişiyi az çok tanımasıdır. Hatta içlerinden biri olan Oğuza platonik duygular besliyor. Birbirlerine platonik olup ölümün kıyısında denk gelmeleri büyük şanssızlık. Sayılı günlere sığdırdıkları anılar, birbirlerini tanımaya çalışmaları, hayal kurmaları hem güzel hemde çok üzücü. Kitabın ortalarında olaylar daha farklı hale geliyor. Bazi sırların açığa çıkması, açlığın susuzluğun verdiği öfkeyle kendilerini kaybetmeleri, sırayla birbirlerinin ölümlerini izlemek ve çaresizce enkazdan kurtarılmayı beklemek...
Beni en çok şaşırtan ve üzen karakterler
Fatih ve Cesur oldu. Kavgası, itirafı ve en çok sonu beni şaşırttı.
Arzu ölümünun kendi elinden olması belkide en çok üzüldüğüm ve şaşırdığım an olabilir tamamıyla şanssızlık.
Kitapta Bestegülün iç sesine çok yer verilmiş. İç sese çok yer verilmeseydi belki daha güzel olabilirdi. Çünkü karakterimiz biraz çocukça geldi bana. Ama Bestegülün sonundaki o çabası ve yardımı gerçekten çok hoşuma gitti. Okunabilecek bir kitap. Puanım 4/5
"Vaktimiz olduğunu düşünerek herşeyi erteliyoruz. İyiliği, mutluluğu, sevinci, sevdiğimize onu söylemeyi. Fakat zamanımızın az olduğunu bir şekilde öğrendiğimizde o küçücük zamana çaresizce herşeyi sığdırmaya çalışıyoruz. Keşke biraz içimizden geldiği gibi yaşasak."
"Birbirimizi o kadar aradık, ama bir metroda ölüme giderken bulduk. Ne acı değil mi?"