Veba Geceleri, okuduğum Orhan Pamuk kitapları arasında altıncısı ve bitirmekte en zorlandığım roman diyebilirim. Tarih, polisiye, salgın ve siyasi katmanların iç içe geçtiği oldukça yoğun bir atmosfer sunuyor. Bu yoğunluk, romanın bazı bölümlerinde akıcılığı zorlaştırıyor. Roman, tarihi karakterler ile kurmaca karakterleri ve olayları iç içe geçirerek zaman zaman okuyucuda “gerçek mi kurgu mu?” sorusunu uyandırıyor. Bu durum, metni araştırma hissi veren bir hale dönüştürüyor. Ancak bu yoğun yapı içinde ben metni hızlı ilerleterek okuyamadım bu benim okuma alışkanlığım ile ilgili de olabilir. Kitapta genel olarak bilim ile dini bağnazlık arasındaki çatışma, dinin siyasi bir araç olarak kullanılması, Doğu–Batı gerilimi, ulus-devletlerin ortaya çıkışı ve tüm bu süreçlerin merkezinde yer alan veba salgını işleniyor. Özellikle Mingerlilerin “resmi tarih” oluşturma süreci, tekrar eden anlatımlar ve yer yer benzerliklerin yoğunluğu nedeniyle zaman zaman rahatsız edici bir etki yaratıyor. Orhan Pamuk’un diline alışık olmama rağmen romanın temposu benim için yavaş ilerledi. Kurgu açısından merak unsurunun zayıf kaldığını, metinler arasında zaman zaman kopukluk hissi oluştuğunu ve duygusal geçişlerin yeterince güçlü kurulmadığını düşündüm. Yazarın diğer bazı romanlarının aksine, karakterlerin psikolojik derinliğini yeterince hissedemedim. Sadece son otuz sayfada Mina Mingerli’nin kendine dair anlatımları bu açıdan daha dikkat çekiciydi. Bununla birlikte romanın mekân olarak bir adada geçmesi, sıkışmışlık hissini ve dünyayla bağlantının kesilmesini başarılı şekilde yansıtıyor. Limanların kapatılması, karantina ve izolasyon atmosferi salgının ruhunu oldukça güçlü biçimde kuruyor. Genel olarak benim için zor ilerleyen bir kitap oldu. Orhan Pamuk okumaya yeni başlayacaklara ise