Çakma Saftirk Greg'in Günlüğü
Çaylak Tatil Macerası, komik ve gülünç bir kitap. Kitap Saftirik Greg'in Günlüğü olmak istemiş, bunu başarmış ancak yine de ortalama bir kitap olmuş. Kitap Çaylak'ın başından geçenleri anlatıyor, bu maceralar ilk okuduğunuzda eğlendirse de bir süre sonra bayabiliyor. Açıkçası Saftirik Greg'in Günlüğü'ne kafa tutmuş ancak pek başaramamış ama yine de iyi bir kitap diyebilirim. Erdoğan Oğultekin'in çizimleriyle Çaylak Tatil Macerası, Saftirik Greg'in Günlüğü'ne alternatif arayan okuyucular için iyi bir seçenek olabilir.
Kötü Bir Kitabın Kötü Bir Devamı
Saftirik Greg'in Günlüğü 2, kitap dünyasına birşey katmayan sadece Greg'in dertlerini arttıran bir kitap olmuş. Yine küfür, kötü hareket ve hayattan bıkma had safhada. Bir de üstüne üstlük Rodrick'in gelmesi kitabı sanki daha kötü yapmış gibi. Bu kitapta maalesef ilk kitap kadar kötü. İlk okuduğumda beğensem de şuan kalitesi yerlerde sürünüyor. Saftirik Greg'in Günlüğü 2, karikatürize kitap sevenler için iyi olabilir ama siz yine de farklı kitapları araştırın. Benden söylemesi.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Dünyayı Kuran BeyinFelsefe
“Dünyanın yapılandırılması ve kurulması muazzam bir iştir, bunu her gün binlerce kez bilinçdışında yaptığımız için ne yaptığımızın farkında bile olmayız.” (s. 155)
Oliver Sacks kitaplarının beni en çok etkileyen yanı, nörolojik vakaları anlatırken aslında insanın dünyayı nasıl kurduğunu sorgulaması oluyor. Bu kitapta renkleri kaybeden bir ressamın, hafızası zamanın bir noktasında donup kalan bir adamın, sonradan görmeyi öğrenmek zorunda kalan Virgil’in, Tourette sendromlu bir cerrahın ve otistik savantların hikâyeleri yer alıyor. İlk bakışta birbirinden çok farklı görünen bu vakalar, sonunda aynı noktada birleşiyor. Beyin dünyayı algılarken belirli ölçüde onu yeniden kurar.
Bu fikir özellikle Jonathan I. vakasında belirginleşiyor. Renkleri kaybeden ressamın hikâyesinde Sacks, algının ne olduğu sorusunu da düşündürüyor. Bu bölümleri okurken sık sık 
Steven Pinker çağrışımları uyandı. Pinker dilin ve zihnin dünyayı doğrudan almadığını, onu kategoriler aracılığıyla işlediğini söyler. 
Johann Wolfgang Von Goethe ise renklerin yalnızca fiziksel bir olgu olmayıp deneyimin ürünü olduğunu düşünür. Sacks ise küçük bir beyin hasarının bütün gerçeklik deneyimini değiştirebildiğini gösterir. Üçü de farklı yerlerden aynı soruyu soruyor aslında:
Gerçeklik nerede kurulur?
“Rengi yapan şey, bizzat beyindi.” (s. 45)
Bu cümle kitabın felsefi merkezlerinden biridir. Jonathan I. başlangıçta renkleri hatırlayabiliyor, onlar hakkında konuşabiliyordu fakat zamanla yalnızca renk görme yetisini değil renklerle ilgili zihinsel dünyasını da kaybetti. Renk, duyusal bir eksiklik olmaktan çıkıp hafızadan silinen bir deneyime dönüştü.
Bu fikir beni özellikle etkiledi. Çünkü burada kaybolan şey bir duyudan ziyade o duyunun etrafında kurulmuş anlam dünyası gibi görünüyor. Hatta gördüğü renk gri bile değildir, kullandığımız
Oliver Sacks kitaplarının beni en çok etkileyen yanı, nörolojik vakaları anlatırken aslında insanın dünyayı nasıl kurduğunu sorgulaması oluyor. Bu kitapta renkleri kaybeden bir ressamın, hafızası zamanın bir noktasında donup kalan bir adamın, sonradan görmeyi öğrenmek zorunda kalan Virgil’in, Tourette sendromlu bir cerrahın ve otistik savantların hikâyeleri yer alıyor. İlk bakışta birbirinden çok farklı görünen bu vakalar, sonunda aynı noktada birleşiyor. Beyin dünyayı algılarken belirli ölçüde onu yeniden kurar.
Bu fikir özellikle Jonathan I. vakasında belirginleşiyor. Renkleri kaybeden ressamın hikâyesinde Sacks, algının ne olduğu sorusunu da düşündürüyor. Bu bölümleri okurken sık sık Steven Pinker çağrışımları uyandı. Pinker dilin ve zihnin dünyayı doğrudan almadığını, onu kategoriler aracılığıyla işlediğini söyler. Johann Wolfgang Von Goethe ise renklerin yalnızca fiziksel bir olgu olmayıp deneyimin ürünü olduğunu düşünür. Sacks ise küçük bir beyin hasarının bütün gerçeklik deneyimini değiştirebildiğini gösterir. Üçü de farklı yerlerden aynı soruyu soruyor aslında:
Gerçeklik nerede kurulur?
“Rengi yapan şey, bizzat beyindi.” (s. 45)
Bu cümle kitabın felsefi merkezlerinden biridir. Jonathan I. başlangıçta renkleri hatırlayabiliyor, onlar hakkında konuşabiliyordu fakat zamanla yalnızca renk görme yetisini değil renklerle ilgili zihinsel dünyasını da kaybetti. Renk, duyusal bir eksiklik olmaktan çıkıp hafızadan silinen bir deneyime dönüştü.
Bu fikir beni özellikle etkiledi. Çünkü burada kaybolan şey bir duyudan ziyade o duyunun etrafında kurulmuş anlam dünyası gibi görünüyor. Hatta gördüğü renk gri bile değildir, kullandığımızİyi Bir Kitap Nasıl Kötü Bir Kitaba Dönüşür?
Saftirik Greg'in Günlüğü 1, İlk bakışta iyi bir kitap olsa da maalesef konusu, kötü sözler ve ortaokulu canavar göstermesiyle kötü bir kitap oluyor. Ben okudum ancak sonradan sevmedim ve hoşlanmadım. Açıkçası bu kitap başlangıçta ortaokul çocuklarını anlasa da sonrasında kötü söz ve davranışların olduğu bir kitaba dönüşüyor. Daha başlangıçta ortaokulun kötü bir yer olduğunu ve ilk kötü sözü söylemesiyle kitap kötü bir kitap olduğunu gösteriyor. Açıkçası kitap popüler ama kitap maalesef kötü. Eğer ortaokulu kötü bir yer görüyorsanız ve kötü sözler söylüyorsanız okuyun ama bu kitap size hiçbir şey katmayacak. Benden söylemesi.
İlk iki kitabın aksine bir tık sıkıcıydı ama kendi çapında komedisi iyiydi. Serinin devamını çookkk merak ediyorum ve hemen alıp okumak istiyorum. Greg sanırım hep saftirik kalacak, umarım Rodrick'in grubu hak ettiği değeri görür ve Manny'e tekrar battaniye alırlar.
İlk kitabı gibi ikinci kitabı da harika bir komediye sahipti. İlk kitapta Greg en yakın arkadaşı Rowley ile yaşadıklarını anlatıyordu, bu kitapta abisi Rodrick ile yaşadıklarını anlatıyor. Abisi zorbalama konusunda çok başarılı. En zorba abi ödülünü yada en seviyeli zorba abi ödülünü hak ediyor. Greg hâlâ saftirik okuyunca daha iyi anlarsınız tavsiye ederim.