Tam beni anlatıyormuş gibi hissettim ilk başta, benim gibi ağır bir depresyon ile mücadele etmekte veya etmiş olan kişiler de elbet böyle hissetmişlerdir. “Kendisi olmasa, herkesin daha iyi olacağı
Normalde Dorn’un tarzından farklı olarak beni kökten etkileyen bir ters köşe yoktu, okuyanlar bilir son 100-50 sayfa gibi asıl olay tamamen beklenmeyen bir şey çıkar ama bir o kadar da mantığa yatar ve sen okuyucu olarak şok olursun. Fakat bu kitapta en başından beri okuyucu olayı tahmin ediyor, sadece ana karakterin de bunu fark etmesini bekliyor, o yüzden biraz hayal kırıklığına uğradım.
Açıkçası beklediğim Wulf Dorn kitabı tarzını bulamadım ama yine de konu olarak güzeldi :)