Üç Adımlık Çağrışım Kılavuzu Bir tanıdığın kitabını okuma ve değerlendirme sürecine girdiğimde yakalamaya çalıştığım hız, beni yanlış yönetiyormuş, bugün anladım. Erol Kaf’ın “Kısa Kelam”ını hızlıca okumaya başlamamın üzerinden aylar geçti. Metinlerden yarısından fazlasını okumuşum, kalanını bitirmek için kitabı elime alıp devam etmeye çalıştığımda büyük bir gerçek ile yüzleştim: Hızlı okuma, bu metinlere büyük bir haksızlıktır. Neden? Metinlerin sahibi, (çoğu çalıntı) yaldızlı cümlelerle ortalığı toza dumana katan basit bir sosyal ağ figürü değil; bir şair. Eğer Cebrail sanal çağda göreve çağrılsaydı mesajlarını kısa ve etkili cümlelerle iletirdi elçisine. Kaf’ın metinleri şairlerin ilâhi güçlere sahip elçilerle akrabalığını hatırlatıyor bana. Önceki kitaplarıyla ilgili değerlendirmemde (“Erol Kaf” başlıklı yazı) galiba değinmiştim; evet, değinmişim. Alıntılıyorum: “Kaforizma”ları okumaya başladığımda, “Erol şiirlerine sadece final yazmış. Baş tarafını, merdiveni inşa etmeye uğraşmamış. Okuyucusunu direk anlam kuyusunun içine atıyor. Okuyucu oradan kendi merdivenini inşa ederek çıkmaya çalışacak. Başarısız olursa da şiir rüyasından uyanmaya çalışacak.” demiştim. İlerleyen sayfalarda da fikrim çok değişmedi. Erol, uzun şiirlerin ulaşmak istedikleri derin sonuç dizelerini “giriş-gelişme”den soyutlayarak karşımıza çıkarıyor. Bu, okuyucuya fazladan bir görevlendirme yapıyor: “giriş-gelişme”yi okuyucu yazmak zorunda. Böyle bir tespitten sonra kitabın kalan yarısını okuma ve kitap üzerine bir değerlendirme yapma düşüncemi değiştirdim, kitabın en başına döndüm. İlk üç metni okudum, durdum. “Üç Adımlık Çağrışım Kılavuzu” yazabileceğime inandım. Bu tutum sayesinde kitapla bu yazı sonrasında tanışma ihtimali olanlara da saygılı davranacağıma inandım. Kaf’ın “Kısa

Kısa KelamErol Kaf · Barbar Kitap · 201817 okunma

İleri