Bunu Tolstoy yazmış olamaz
Tolstoy’un büyük romanlarındaki karakterler kanlı, canlı, hataları ve sevaplarıyla bizzat aramızda yaşayan insanlardır. Ancak İnsan Neyle Yaşar? hikayesinde karakter yönetimi tam bir hayal kırıklığıdır. Ayakkabıcı Simon, karısı Matryona ve hatta dünyaya indirilen melek Michael, kendi iradelerine sahip edebi karakterler değil, yazarın önceden belirlediği ahlaki mesajı topluma dikte etmek için kullandığı birer "fikir kuklası"dır.
Karakterlerin hiçbir içsel çatışması, gri alanı veya insani derinliği yoktur. Matryona bir anda öfkelenir, bir anda melek Michael’ın yüzündeki ışığı görüp dünyanın en merhametli insanına dönüşür. Bu ani ve temelsiz değişimler, edebi gerçekçiliği zedeler. Okur olarak karakterle bağ kuramaz, sadece yazarın sahneye koyduğu didaktik bir tiyatroyu izliyormuş hissiyatına kapılırsınız.
Momo’nun en büyük özelliği iyi bir dinleyici olması. Sahi kaçımız karşımızdakinin anlattıklarını gerçekten dinliyoruz. Dinleyici olmak öyle kolay bir iş değil aslında.
Zaman herkes için kıymetlidir ya da öyle olması gerekir. Peki zamanımızı kıymetli olan işlere ayırabiliyor muyuz? Eşimize, dostumuza, annemize, babamıza, evlatlarımıza ayırdığımız vakti gerçekten değerlendirebiliyor muyuz veya kendimize vakit ayırabiliyor muyuz? Bu kitap zamanın ne kadar önemli olduğunu gösteriyor. Görünür de bir çocuk kitabı olarak görülse de aslında büyükler için dersler var. Kitapta duman(gri) adamlar var insanların zamanını sömüren fakat bunu öyle bir sinsilikle ince bir şekilde işliyorlar ki kimse tehlikenin farkında değil. Ta ki Momo’ya rastlayana kadar her şey yolunda gider…
Bizlerin hayatında zamanımızı çalan gri adamlar kimler? Ve bizlerin de uyanması için Momo’ya mı ihtiyaç var?
Puan vermedi·416 syf.·
2026 8. kitabı
Selamlar….
Hayatta her şey tükenmiş… Acaba yaşananlara çare bulabilir miyim diye bağışıklığı olan küçük çocukları inceleyen ve en azından hayatta kalmaya çalışan küçük bir askeri araştırma grubu..üs..
Burda onlardan biri olan ama aynı zamanda herşeyi ayırt edebilen Melanie..
Bir de dışarda hayatta kalmaya çalışanlar var… Çöpçüler…
Askeri üs bir gün bu çöpçüler tarafından saldırıya uğrar ve burdan 4 kişi olarak kaçmayı başarırlar… Sonrası biraz The Walking Dead olarak geçiyor… Kaçma, kovalama, barınacak yer bulma falan derken dışarda kaçacak yerleri kalmıyor.. Virüs gri bir duvar örmüş ve tohumlarını dağıtmak için fırsat kollarken diğer tarafta ise beslenmek için can atan acıkmışlar yer alıyor… Bir de bunun tarafında bağışıklığı olanlara rastlıyorlar onlar da işlerini zorlaştırıyor açıkçası…
The walking dead izlemeyi sevenler bu kitabı seveceklerdir diye düşünüyorum.. Aksiyonu düşmüyor.. Sıkmıyor.. Kolay okunuyor…
Filmi çekilmiş kitabın bir de ona bakalım bakalım nasılmış..?
Başka serüvenler de görüşmek üzere
Çocuk kitaplarını çok seviyorum bunu da büyük bir hevesle alıp okumaya başladım ama klasik bir masal anlatısından fazlasını sunmadı maalesef ki… İyilik ve kötülüğün sert çizgiyle ayrıldığı, didaktik, sonunun çok kolay tahmin edildiği bir kitap. Karakterlerin kusurlarını, daha gri alanları görmek isterdim özellikle kitabın adı Olmayan Ülke olunca daha büyülü bir dünyayla karşılacağımı düşünmüştüm. Kral izin vermedi, prenses kaçtı gibi çocuk kitabında bile ataerkil, feodal bir yapıyı görmek beni daralttı. Yine de bir çocuğun okuyunca eğleneceği bir kitap sanırım.
9/10
2026 69. kitabı
Bazı kitaplar okunur, bazı kitaplar yaşanır. Çakırcalı Efe ise bunların da ötesinde, dinlenir. Çünkü Yaşar Kemal bu eserde yalnızca bir insanın hikâyesini anlatmaz; Ege dağlarının rüzgârını, köylünün suskun öfkesini, devletin ulaşamadığı coğrafyalarda doğan adalet arayışını dile getirir. Kitabı kapattığınızda aklınızda sadece Çakırcalı Mehmet Efe kalmaz; onun yürüdüğü yollar, saklandığı dağlar ve peşinden gelen türküler de kalır.
Bir Eşkıyanın Değil, Bir Çağın Hikâyesi
Eseri yalnızca bir "eşkıya romanı" olarak değerlendirmek büyük bir yanılgıdır. Yaşar Kemal'in amacı bir kahramanı yüceltmek ya da mahkûm etmek değildir. O, Çakırcalı'nın şahsında Osmanlı Devleti'nin son dönemlerinde Anadolu'nun taşrasında oluşan güç boşluğunu gösterir.
Çakırcalı, suçla adalet arasındaki o bulanık çizgide yürüyen bir figürdür. Devlet gözünde suçlu, halk gözünde koruyucudur. İşte kitabın en güçlü tarafı burada ortaya çıkar: Okur, karakteri kesin hükümlerle değerlendiremez. Çünkü Yaşar Kemal, insanı siyah ve beyaz renklerle değil, dağın sisi gibi gri tonlarla anlatır.
Yaşar Kemal'in Dili: Toprağın ve Rüzgârın Dili
Bu eserde dikkat çeken ilk unsur dildir. Yaşar Kemal'in cümleleri çoğu zaman bir tarihçinin soğuk anlatımından uzak, bir halk ozanının nefesi kadar canlıdır.
Yazar, Ege'nin coğrafyasını sadece tasvir etmez; onu olayların gizli kahramanına dönüştürür. Dağlar sığınaktır, vadiler sır saklar, yollar ihanet taşır. Mekân, karakterlerin kaderine dönüşür.
Eserdeki betimlemeler bazen bir yağlı boya tabloyu andırır:
Sarp kayalıklar yalnızlığı temsil eder.
Sonsuz zeytinlikler halkın sessiz direncini çağrıştırır.
Dağ yolları özgürlüğün ve kaçışın simgesine dönüşür.
Bu nedenle kitap okunurken sadece olaylar değil, atmosfer de zihinde yer eder.
Çakırcalı halkın vicdanında doğan mit
Yaşar
Bütün renkler çok güzeldir. Mesela beyaz bir renk değil siya da bir renk değil ama gri bir renk. Aslında onların bir önemi yok. Renk olmasa bile .. . Renk olsa bile. .. önemli olan özgün olmak yani kendine benzemek, kendin olmak. Başka birisine benzemeye gerek yok.
