Mihriban
@grotesqueee
Perdeleri güneş yıpratır çocuk, kızları ise babaları..
Lᴀ̈s ғᴏ̈ʀ ᴋᴀᴛᴛᴇɴ!
Tıp öğrencisi
Tiflis, Gürcistan
80 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
"Beni alıp tekrar karnına soksan bile koruyamazsın artık anne!" - evet, tam da bu cümleyle başlıyor Livaneli Huzursuzluk'a. Hüseyin'in ve Meleknaz'ın hikayeleri üzerinden gerçek bir Ortadoğu yaşanmışlığıyla buluşturuyor. Acıyı, aşkı, umutsuzluğu, kırgınlığı, gururu, sevgisizliği, önyargıyı, incinmeyi, sitemi, öfkeyi, küskünlüğü ve kelimelerle anlatılamayan diğer duyguların her birini bir arada yaşatıyor. Bizler modern hayatımıza devam ederken, 'akşama ne yemek yapsam?', 'yarın işe/okula giyecek hiçbir şeyim yok', 'telefonum eskidi yenilemem lazım' gibi dertlerle uğraşırken Doğu ve Batı çarpışmasının acı gerçeklerini gözler önüne sererek hayatı sorgulatan bir eser. Kitabı bitirdikten sonra tüm benliğinde bir boşluk hissinin, huzursuzluğun oluşmaması mümkün değil.. Livaneli'nin de dediği gibi:
“Zaten dünyanın hangi köşesinde huzur kaldı ki...”
Reklam
Bir kitabı daha ağlayarak bitirdim. Olaylar öylesine ince ve içtenlikle anlatılmış ki okurken sanki o hikayeyi sen yaşıyormuşsun gibi oluyorsun. Öylesine benimsediğim bir roman. O son bölüm beni benden aldı...
Baştan sona ağlayarak okuduğum bir roman. Uzun uzun cümleler yazmak isterdim ama ben kitabın etkisinden hâlâ çıkamadım. Sözün bittiği yerdeyim. Kitabın sonunun daha güzel bitmesini isterdim. Sürükleyici bir hikaye ve duygusallığı, üzüntüyü, kederi dorukta yaşatıyor. Kesinlikle okumaya değer.
