Spoiler içerebilir.
Çehov'la tanışmak için geç kaldığımı düşündüren, etkileyici ve sorgulattıran bir eser. Başlangıçta beklediğimle sonunda karşılaştığım tablo asla birbirini tutmadı. Buna rağmen hikayenin evrildiği yönü de çok beğendim. İvan Dmitriç ne kadar çok yönlü ve ne kadar talihsizdi. Yıllardır akıl hastanesinde olmasına rağmen aslında aklını nasıl da korumuş diye çok düşündürdü beni? Hele Doktor Andrey Yefimiç'e karşı attığı tiradlara hayran kaldım, tekrar okudum. Benimsediği hayat görüşü o kaar sahici ve o kadar haklı ki. Andrey'e gelirsem yaşadığı boşluk hissini yeterince hissettirdi. Kapana kısılma duygusu, memnuniyetsizlik, küçümseme, boşverme akıyordu kendisinden. İvan'la sohbeti hayatını her açıdan o kadar değiştirdi ki, akıbeti baştan yazıldı sanki.
Kesinlikle tavsiye ediyorum kitabı.
Reklam
Hem hiç çalışma, hem vicdanın rahat olsun, hem kendini bilgin say... Ne âlâ felsefe! Hayır efendim, bu ne felsefe, ne düşünüş tarzı, ne de bakış açısı genişliğidir; aksine bu tembellik, Hint fakirliği ve uyku sersemliğidir. Evet!- İvan Dmitriç yeniden sinirlendi.- Acıyı küçümsersiniz, ama parmağınızı kapıya sıkıştırdığınız vakit en yüksek perdeden inlersiniz!
Hüseyin Rahmi'nin yazdığı tarzı çok sevdiğimden bu kitaba büyük bir keyifle başladım ve öyle de bitirdim. Yazar mükemmel yazmış. Keşke bu kadar ince olmasaymış dedirtti. Agop ile Kirkor'un konuşmaları, konudan konuya geçmeleri, dalavereleri müthiş eğlenceliydi. Ayrıca Gürpınar'ın dönem eleştirisini ve karakter tespitlerini de ziyadesiyle haklı buldum. Okuyun, okutturun.
