ivan petroviç
@gru_lusi
Bu dünya ne tuhaf
Alışamadım bir türlü denize,
Beş kıtaya, insan sesine.
Her gün yeniden düşünüyorum hepsini.
Alışamadım desem doğrudur
Ellerime.
Puan vermedi·140 syf.··
Beğendi
·2022 2. kitabı
·243 günde okudu
·Okunma: 16 Eylül 2022 18:21
Bence hepimiz "yeraltı insanı" olmaya müsait insanlarız. Bazılarımız doğuştan bu şekilde doğar. Bazılarımızınsa yaşadıkları onu yeraltına çeker. Yeraltı öyle bir yerdir ki içinde bulunurken hayat çekilmez, anlamsız ve zor gelir. Yaşamaktan nefret ettirdiği zamanlar olur. Bu dünyayla ilişkimizi bitirmek isteyebiliriz bazı zamanlar. Fakat bunun yanında müthiş bir üretkenlik imkânı da sunar. Dostoyevski'nin "insan"a dair bu denli nokta atışı tespitlerini yapabilmesi de onun eşsiz bir "yeraltı insanı" olmasından kaynaklanır.
Bir yeraltı insanının hayatında bazı kriz dönemleri olur. İlk başta zorlu bir süreç olup bunun sonlanacağını düşünür. Hayata atılmak için çabalar. Yeni insanlara ve sohbetlere açtır. Bu sürecin hayatındaki bir düğüm olduğunu ve bu düğümün bir yerde çözüleceğine inanır. Fakat düğüm çözülmez. Yeraltı insanı o zaman anlar ki hayatın kendisi bir düğümdür zaten.
Yeraltındayken kişi kendisiyle tanışır. Bu güzel bir fırsat elbet. Fakat yeraltı, bunun karşılığında kişinin heyecanını söküp alır. Kahkahalarının "canlı"lığını kaybettirir. Daha kompleksli bir insan hâline getirir. Kişi dış dünyadan gitgide uzaklaşır. Hayallerle uyuyup hayallerle uyanır. Dışarısı çok karmaşık, insanlar çok yapmacık gelir. Nasıl davranması gerektiğini de kestiremez artık. Sessizleşir. Kendi içinde çok konuşup yorulmasından mıdır yoksa artık insanları beğenmemesinden midir bu sessizlik bilinmez ama gitgide "yeraltıyla baş başa kalmak" onun konforlu alanı hâline gelir.
Kitabı okurken sanki kendi hayatımdan sahneler izliyordum. Eğer kendimi bulduğum her alıntıyı paylaşsam kitabı tekrar buraya geçiririm. Dostoyevski öyle ki yaşamın hangi aşamasında olsak bizi anlatıyor. İnsanı bu kadar iyi tanımasına şaşmamak gerek aslında çünkü yine Dostoyevski der ki: "Bir kez kendi içindeki insanı
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Puan vermedi·261 syf.··
Beğendi
·2022 1. kitabı
·21 günde okudu
·Okunma: 06 Şubat 2022 22:48
Şu anki bizi oluşturan özümüzde mi yatar, yoksa çevrenin bir özeti midir?
Yaptığımız iyilikler ya da yapamadığımız kötülükler baskının bir sonucu mudur?
Cezasız, kanunsuz, kurallari sizin koyduğunuz topraklarda davranışlarınız ne kadar değişir?
Ayhan Tarakçı'nın "Stanford Hapishane Deneyi" videosunda da önerdiği bu kitapta "Stanford Hapishane Deneyi"nden farklı olarak bu kanunsuzluğa imkân tanınanlar olabilecek en masum(!) kişiler: çocuklar.
Bu konu hakkında Sineklerin Tanrısı'nın çevirmenliğini yapan Mîna Urgan şöyle diyor:"Kendi çocukluğuna ve yakından tanıdığı çocuklara duygusallıktan arınmış gerçekçi bir gözle bakabilenler, çocukların küçük birer melek değil, tıpkı yetişkinler gibi birer insan olduğunu bilirler."
Olayların akışında da çocuklar sürekli "Büyükler olsa böyle olmazdı" deseler de aslında durum çok da farklı olmayacaktır. Kaos, liderlik mücadelesi, insanları farklı özelliklerinden dolayı ayırmak, güçlü olanın yanında yer almak... Bunlar büyüklerin ya da küçüklerin dünyasında değil İNSANın olduğu her yerde hüküm süren olaylar.
Rusya'nın Ukrayna'ya sebebi sadece zalimlik ve korkunç bir açlık olan saldırısında Rusya'yı ve ona destek verenleri görmek ne yazık ki bu durumu destekliyor.
Kitap, geleceğe dair büyük bir umutsuzluk ve endişe içinde olan bana Simon gibi Ralph ve Domuzcuk gibi kendim olarak kalmam için, her türlü ayrımcılığa, zulme ve nefrete karşı dimdik durabilmem için motivasyon verdi.
Kitabı okurken ben de onlardan biriydim. Ben de tepede ateşi bekledim. Beklerken uyumamak için direndim. Canavarın ne olduğunu, neye benzediğini ben de onlar kadar merak ettim bir o kadar da korktum. Sineklerin Tanrısı benimle de konuştu. Benim de rüyama girdi.
İyi ki de girdi. Hayatı, insanları, benliğimi bir kez daha sorgulattı.
Seninle tanıştığıma çok memnun
