Şevval
@gsevvaal
Affetmenin, bizi nefretten kurtaracağı doğru değildir. Affetmek, yalnızca onun üstünü örtmeye ve böylece (bilinçli olmayan zihinlerimizde) onu pekiştirmeye yarar.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kafamda kurduğum mahkemede kendimi yargıladım. Akıl ifade verdi. Bir akşam öncesine kadar içimde beslediğim umutları, arzuları, duyguları, geçen iki haftadan beri içinde bulunduğum ruh durumunu tanık olarak anlattı. Akıl da, gerçekleri nasıl geriye attığını, hayallerle nasıl oburca beslendiğini söyledi.
Kabul ettiğim ahlak ve değerler doğrultusunda hareket etmek için hissettiğim kötü duyguları yok sayıp, hissetmediğim iyi duyguları tasavvur etmek için uğraştım. Aslınsa bir kız çocuğu olarak sevilmek için bunu yaptım. Ancak evdeki hesap çarşıya uymadı; sonunda sevgi yoksa, onu zorla yaratamayacağımı kabul etmek zorunda kaldım. Öte yandan böylesi bir sevgiyi talep etmeyi bıraktığım ve dayatılan ahlaki emirlere boyun eğmeye son verdiğim an, sevgi hissinin kendiliğinden ortaya çıkacağını öğrendim.
İnsanların bir şeyi sevmeye mutlaka ihtiyaçları vardır. Ben de sevgiye daha çok değer bir şey olmadığı için, bir bostan korkuluğuna dönmüş olan küçücük, solmuş, eskimiş, partal bebeğime derin bir sevgiyle bağlanmakla avunurdum.
İyi aile, çocuğun serpilip büyümesine, ‘’ayrı’’ olmasına imkan tanıdığı halde hâlâ çocuğun ailesi olabilen, ona ailelik edebilen ailedir.
