HERKESİN SEVDİĞİ YÂRİ KENDİNE
Bana himmeti lâ olan ârifin
Menfâat madeni zârı kendine
Asılından pay vermeyen canlının
Ehl-i hüner etmiş ârı kendine
Bir güzel bâğ gördüm hoştur çiçeği
Bahçıvan bilmez mi burcu göğçeği
Bâğın bâr vermektir asıl gerçeği
Zahmeti ben için bârı kendine
Gül odur ki çar etrafı hârlana
Şeydâsı başında geze zârlana
Tüccâr odur gulâmları kârlana
Ne benzer o erin kârı kendine
Gül dalında bülbüllüğü zağ olsa
Bülbül mü demeli şeydâ yoğ olsa
Her ne kadar kebir cesim dağ olsa
Verir tipi boran karı kendine
Sümmânî ne demden verdin rivâyet
Bilene ibrettir bilene sıhhat
İster güzel olsun isterse hoyrat
Herkesin sevdiği yâri kendine
Aşık Sümmâni Baba
Reklam
Sana canımı verdim, sen bir hüzün bıraktın,
Gözümdeki yaşları görmedin, yakıp yıktın.
Ben sana gül sundukça, sen dikeni fırlattın,
Vicdansız yârim benim, kalbimi hiçe saydın.
Aşkın bir kor gibiydi, yandım da kül olamadım,
Senden gelen cefaya hiçbir gün doyamadım.
Gönül kapımı çaldın, yıktın da acımadın,
Vicdansız yârim benim, bir gün vefalı olmadın.
Yalanmış meğer sözlerin, o tatlı gülüşlerin,
Şimdi bir yabancıyım, bitti o yeminlerin.
Hesabı mahşere kaldı bu haksız gidişlerin,
Vicdansız yârim benim, soldu umut çiçeklerim.
Akşam Delisi
bir başka dünyadayım artık -beni çocuklar bile anlıyor
yıktım boğaları bir bir -bana gül atma yıkıldım
ne yapsam ne etsem nasıl boğsam öz çocuğumu
Hasan Hüseyin Korkmazgil
Hasan Hüseyin Korkmazgil
“Asâleti kendinden olanın gösterişe ihtiyacı yoktur.
Bahçıvanın, başına gül taktığı görülmemiştir.”
Reklam
Reklam