Aşk dünyayı bir bahçeye dönüştürürdü, öyle baştan çıkarıcıydı ki gül yapraklarının duygular kadar kısa ömürlü olduğunu, en nihayetinde solup öleceklerini ve geriye dikenlerinden başka bir şey kalmayacağım unutmak kolaylaşıyordu.
Her ayrılıkta kendine saplanan bir hançer
kendi sabrını deneyen taş,
kendi uykusuzluğuna yatak oldun.
Kül koy şimdi yanına korunun,
seni kavuran onu da yakmasın.
Aşkla besle kendini, gül yetiştir,
sardunya çoğalt.
Ki sen, aşktan ve ayrılıktan
başka ne anlıyorsun?