Her gidişimde, hastahanelerin bahçeleri bana hüzün verirdi.
Bunun manasını şimdi bulmaya çalışıyorum ve hastalıkla
tabiat arasındaki büyük tezadı anlıyorum. Bu, bir bahçeden
hastahaneye girerken ve bir hastahaneden bahçeye çıkarken en çok hissedilen şeydir.
Birdenbire
peri gibi önüme çıktın, beni kendimden aldın.
Uyursam, düşümde sen! Uyanırsam,
hayalimde sen! İnsan içinde olsam, gönlümde
sen! Yalnız kalsam, karşımda sen! Dâima sen!