Tıpış tıpış pencereme gel, yağmur.
Tıp tıp et cama.
İçeriye alayım seni.
Gözyaşlarının tuzunu,
Sevişmenin terini
Yaşamanın kirini sil üstümden
Yıkayıp tertemiz et beni.
Ancak otistik bir hale gelip kendi perişan iç dünyalarına kapananlar, kendi zavallı benliklerinden başka hiçbir şey göremeyen ihtiyarlardır yalnızlığın acısını çekenler.