Üniversiteden bir dost dostu kalp krizinden ölmüştü. Mori onun cenaze törenine katıldı, eve döndüğünde sinirleri çok bozuktu.
“Ne kadar yazık!” dedi. “İnsanların hakkında söylediği o güzel şeyleri duyma şansı olmadı.”
Mori’nin daha iyi bir fikri vardı. Birtakım telefon görüşmeleri yaptı. Soğuk bir pazar öğleden sonrası evinde, akrabaları ve dostlarından oluşan küçük bir toplulukla bir “canlı cenaze töreni” düzenledi. Herkes konuştu. Yaşlı profesörüme saygılarını sundular. Bazıları ağladı. Bazıları güldü…