Gülsüm Duran
@gulsumduran
“Ölüm o kadar güç değildir. Unutulmak yamandır.”
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Osmanoğulları çok konuşmasını sevmedikleri gibi, uzun yazmaktan da hoşlanmazlardı. Osmanoğulları büyük iş yaparlar, fakat bundan bahsetmezlerdi.
Özlemin en yakıcı biçimlerinden biri, özleyen daha önce özlenen ile birlikte bulunduğu bir yere sonradan tek başına geri gidince, oluşur : "O zaman nasıldı; şimdi, nasıl..." düşüncesiyle dilegelen özlemin yakıcılığı, özleyenin, özlenen ile yeniden biraraya gelme olanak ve olasılığı konusundaki beklentisine göre, değişir.
Bu biçimlerin iki uç durumu vardır : özleyenin özlenen ile hep ve hep yeniden, aynı biçimde, biraraya gelme olanağının sınırsız görüldüğü durum (özlenen ile 'halvet'), ve, özleyenin özlenen ile artık hiç ve hiçbirzaman bir daha biraraya gelmeyeceğinin kesin olduğu durum (özlenenin ölmüş olması):-
Birinci durum, belki, bir yanılsama yoluyla, özlemi neredeyse gereksiz kılabilecek bir 'teselli' sağlarken, ikincisi, özlemin özleyen ile ilişkisinde özlenenin yokluğunun yaratabileceği bütün durumları içereceğinden, yakıcılığı onmaz düzeydedir - acı ile çakışır...
Özlemin ilksel biçimi, ölümdür — özlenenin ölümü...
Özlem ölümün aynasıdır — özlemde ölüm yansır...
Özlem, özlediğinle ilgili herşeyi unutsan da, özlediğini unutamamandır: özlediği’ni, ve, özlediğini — özlemekte olduğunu…
Özlem, özleyenin özlenenin şu anda ne yaptığını— ve, kendi ne yapacağını, bilememesidir.