Gülübello
@gulubello
Geniş zamanda okuma eyleminde bulunur.
Şu anda okuduğu kitap
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Tuhaf Bir Kadın - Leyla ErbilEdebiyat-Düşünce
Uzun zamandır Türk bir yazar okumadığımı fark edince Leyla Erbil'e sığındım. Bu kadar az kelimeyle bu kadar çok şey anlatılan cümleler ve yadırganamaz derecedeki akıcılığıyla kitap beni hemen kendisine bağladı.
Kitapta geçen zamana dair kısa bir araştırma yapmayı öneriyorum öncesinde. Ki; denizcilik terimleriyle ilgili de bilmediğim çok cümle vardı. Eminim yeterli birikime sahip olsam bazı bölümlerden daha çok keyif alırdım.
Leyla Erbil önce ana karakterimizin, sonra da ailesinin dilinden yazmış kitabı. Ki ana karakterimiz Nermin; sahiden çok ilginç. Çünkü büyüdüğü şartlara baktığımızda, babası, annesi, oturduğu mahalle verdiği savaş, evlendiği adam.
Kitabın ilk bölümü dönemin sözde 'sanatçı'/aydın kesimine eleştiride bulunurken, dönemin kadınlarının karşılaştıklarıyla ilgili de sağlam eleştirilerde bulunuyor.
Hayatım boyunca hep apolitik biri olduğumu düşünmekle birlikte hem politika hem de tarih meselelerine oldukça yabancı bir yerden baktım. Gel gelelim yaşadığımız topraklar en apolitik kesimi bile dibine kadar politik yaşıyor. Tüm bu konuyla ilgili bilişsel uyuşmazlıklarımı, kanayan yaralarımı gördüm kitapta.
"Haksızlıklara karşı intikam duygusuna kapılmamak bir marifet midir?"
Marifet mi sahiden bazı şeylerden uzak durmak, öfkelenmeyebilmek? Üzerinizde yaşadığınız topraklarda olanlar yüzünden adım atmadan durabileceğiniz bir yerden seyretmek?
Öteyandan Erbil, tamamen 'tanık' durumunda olarak, çok bıçaksırtı değerlere bile dokunuyor:
"'Atatürk' dedim çıkarken 'bizi rahat bırakacaksınız diye size genelevler açtı ama cebinize oraya gidecek parayı koymayı unuttu."
Sonra 'Baba' bölümüne geliyoruz. Nermin karakterinin savunduğu topluluğu böyle uzaktan savunan filan değil, bizzat içinde olan bir adam baba. Ama öyle içinde de değil, bir başka içinde işte:
"Dünyaya
Biri, Hiçbiri, BinlercesiEdebiyat-Düşünce
Beklentimi karşıladığını söyleyemem ama konusu itibariyle okunması gerektiğine inanıyorum. (5,5/10)
Kitabı kitapçıda görür görmez aşık oldum sanırım. Burnunun yamukluğunu fark etmesiyle başlayıp tüm benliğini sorgulayan ve kendini baştan yaratan bir karakter...
Bence yine de 'beklentimi karşılamadığı'na dair düşüncemin iki sebebi var:
- Kitabın çeviri olması
- Kişisel sebeplerle, bazı konuların uzun tutulduğunu düşünmem.
Hemen açıklayalım:
Kitabın dili oldukça akıcı, çok sade, çok fazla bölümden oluşuyor ve kalın gözükmesine rağmen okuması çok kolay. Bunun yanısıra; bu denli psikolojik ve varoluş temelli bir yazıdaki kelime oyunlarının daha, sözgelimi, 'içime işleyen' şekilde olmasını tercih ederdim. Ancak bu yaptığım yorumda şunu bence şiddetle göz önünde bulundurmak gerekiyor ki; kitabın ana dili bizim dilimiz değil. Bu sebeple, her ne kadar anadiliden okuma şansına erişemesem de italyancasından çevrilirken bir çok kelime oyununun köreldiği ve deyimlerin yüksek ihtimalle bizim kültürümüzde karşılığı olmadığı için anlamını yitirmiş olabileceğini göz önünde bulundurmamız gerek. Burada da iş; tabi ki çevirmene kalıyor. Eğer bir tarafın eleştirilmesi gerekirse sanıyorum ki bu, şu durumda yazarın kullandığı dil olmamalı.
Tüm dil meselesini bir kenara bırakıp kitabın içeriğine gelirsek:
Bu bilgiyi başta mı yoksa sonda mı vermem gerektiğini bilmiyorum ancak yorumu depersonalizasyon atakları yaşayan bir okuyucu olarak yazıyorum. Sanırım başta vermem daha objektif olacak.
Kitabın arka kapağını okumak etkilenmeme yetti; çünkü depersonalizasyon ataklarının ne olduğunu biliyorsanız eğer her şey tam olarak böyle başlıyor. Kendi elinize, bir şeyinize, bir yere yabancılaşıyorsunuz. Ve evet, bu parçalardan biri burnunuz olabilir. Ne kadar hızlı geliştiğini bile fark
