Kafama bir düşünce saplandı: Yaşamımda ilk kez,onca şair tarafından dile getirilen, onca düşünür tarafından nihai bilgelik olarak ortaya konan gerçeği gördüm. Gerçek: İnsanın özleyebileceği nihai ve en yüksek hedef, sevgidir.
Bu acı,ölüme benzemiyordu; bilincini yitirirken geçip giden düşüncelerdi. Ölüm acı vermezdi. Bu hayattı; içindeki korkunç tıkanma hissi hayatın pençeleriydi.