Ninem Hatun
Aynasını ters asıp örterdi kadifeyle
Kendini seyreylemek kötülükler anası
Yoğurt kaplarından bir gülistan hâsıl etmiş
Kınalardı kalbi dek ağarmış saçlarını
Pencere kirişleri mavi perdeler beyaz
Bozkırın ortasında bir bahçe yeşil soylu
Ne bilsin Arap dili ne gerek şeyh ulema
Yağmurları okurdu gökten geçerdi yolu
Eli kolu incecik gören sanır gönlüdür
Pencere dibi divan divanda gözler koyu
Ölmek diyor şu ölmek yaşamak kadar tuhaf
Yaşmağında anneme teselli kalan koku
Öztürk, Tayfun; Ayarsız Dergi, Temmuz (Sayı 113), 2025.