“Ben onsuz hayatın olmayacağı bir şeyi arıyorum.” diyordum. Şimdi içimdeki ve çevremdeki her şey yine ölüyordu ve ben yine kendimi öldürmek istiyordum. Sonunda kendimi inceledim ve içimde neler oluyor diye kendime baktım. Gördüm ki, ben yalnızca Allah’a inandığımda yaşıyordum. Allah’ı düşünmem yetiyordu, o zaman hemen diriliyordum. Onu unuttuğum, ona inanmadığım zamanlarda ise yaşam da yok oluyordu. Yaşamın bu diriliş ve ölümleri neydi? Allah’ın varlığına inancınımı kaybettiğimde, sanki yaşamla ilgili bağlarım da kopuyordu.
Muhammed her zaman Evangelizm’in üstüne çıkıyor. O, insanı Allah saymıyor ve kendini de Allah ile bir tutmuyor. Müslümanların Allah’tan başka ilahı yoktur ve Muhammed onun peygamberidir. Burada hiçbir muamma ve sır yoktur.
Benim için Muhammedilik, Haça tapmaktan mukayese edilemeyecek kadar yüksekte duruyor. Eğer insan seçme hakkına sahip olsaydı, aklı başında olan her Prosovlav(Hristiyan) ve her bir insan, şüphe ve tereddüt etmeden Muhammediliği; tek Allah’ı ve onun Peygamberini kabul ederdi.