Habibe Taşkale
@habibetaskale
Ne yapacaksın dönse devran ¿
Şu anda okuduğu kitap
Sezai Karakoç, İslam’ın Dirilişi adlı eserinde İslam’ın üzerindeki karanlık perdeyi aralayarak nasıl bir diriliş sesi olunabileceğini anlatır. Müslümanların ancak İslam’ın özündeki diriliş ruhunu yeniden keşfederek uyanabileceğini aksi halde Doğu’nun karanlık alışkanlıkları ile Batı’nın kör taklitçiliği arasında kaybolup gideceğimizi vurgular.Eserde diğer dinler ve kıtalar da ele alınarak İslam’ın yüceliği derin bir bakışla ortaya konur. Kitabın bir bölümünde Türkiye’deki Nurculuk ve Büyükdoğuculuk akımlarının “İslam dirilişinin ilk düşünce, inanç ve aksiyon hareketleri” olduğu belirtilir. Nurculuk’un Bediüzzaman Said Nursı’nin, Büyükdoğuculuk’un Necip Fazıl Kısakürek’in, Diriliş’in ise Sezai Karakoç’un çizgisinde ilerlemesi bu topraklarda yeniden bir uyanışın işareti gibidir…
Mekânın cennet olsun, Büyük Üstad..
Reklam
Kitabı okurken çocukların birlik olduğunu, arsayı sahiplendiğini gördükçe aklıma küçüklüğümüzde oynadığımız o minik iki arsa geldi. Ben hala o sokakta oturuyorum ama ne eski boş arsamız kaldı ne de küçüklüğümüzde oynadığımız arkadaşlarım, o masumluğumuz, yaptığımız kavgalar, oynadığımız güzel oyunlar…
Hepsi sadece zihnimizde çok nadiren hatırlanan bir anıya dönüştü. Kitaptaki birlik, beraberlik o çocukların bir amaç uğruna savaşmaları kalplerindeki masumlukla birbirlerini sırtlarından vurduklarını düşünseler bile affetmeleri sanırım çocukluğun çocuk olmanın en güzel yanlarından biridir. Çünkü o an sadece eğlenmeye bakarsınız dünyadaki hiçbir şey umurunuzda değildir. Sadece o arsa, oyunlarınız, arkadaşlarınız ve aranızda geçen muhabbetler sizin için dünya meselesi haline gelir. O küçük sokağınız sizin kocaman dünyanızdır aslında. Büyüdükçe bu dünyamız kirlenmekte ve temizliğini her daim özlemekteyiz.
Yani kısacası bu kitap sonuna geldiğinizde eskiye dair bir özlem belki de gözünüzde ufacık bir damlacık bırakacak. Ama içiniz eskinin huzuru ile dolacak ve bir çay alıp o güzel anılarınızı tekrardan tazelemenize yardımcı olacaktır. :)
Fareler ve İnsanlar :
Aslında bir yoldaşlığın mutsuz sonla bittiğini anlatan bu hikayede görüyoruz ki, her zaman mutlu bir son olamaz. Bu sona, okuyucuya duyguyu verip onu şok içinde bırakırken konuyu aldırmadan kapatan bir anlatım eşlik ediyor.
Gönül isterdi ki bu yoldaşlık mutlu bir sonla bitsin, hayaller yarım kalmasın. Çünkü zaten yaşadığımız dünyada, onca mutsuz biten hayalin içinde insan, hikayelerde bari mutlu olmak istiyor.
Ama bir açıdan da bakarsak bu hikayeye, ölüm bazen bir kurtuluş olabilir. Sonuçta George’un, Lennie karakterini öldürmesi de bir mecburiyetti. Ona başkası daha fazla acı vermesin diye kendini ömrü boyunca bir mutsuzluğa itti. Burada baktığımızda, başkaları için kendinden vazgeçmeyi özetleyen bir davranış görüyoruz. Farklı açılardan bencillik gibi durabiliyor fakat bir insanı öldürmek ne kadar mantıklı diye düşünürken, mantıksızlık içinde bir mantık ortaya çıkıyor. Ve bazen insan, sevdikleri için yaşarken dahi kendinden vazgeçiyor…
Karamazov Kardeşler
Öncelikle kalın kitapları okumaktan korkan birinin hırs yapıp neredeyse iki hafta gibi bir sürede kitabı bitirip içten içe mutluluğunu yaşamanın zevki bende çok ayrı. Gerçekten farklı açılara bakmamızda yardımcı olan sorgulamayı öğreten ve sorgulayan bir kitap. Zaten Dostoyevski’nin düşünce stili de bu yönde Yeraltından Notlar’ı okurken de zihnimde düşünmenin boyutlarını açmış bir yazar kendisi benim için.
Kitabın içeriğine girmek gerekirse karşımızda hayatı beş para etmeyen sönük bir baba modelini görüyoruz evlatlarına psikolojik yük olan kendisine de yük olan hatta çevresi tarafından sevinmeyen nefret gözüyle bakılan bir baba modeli…
Oğulları arasında Dimitri en büyük olup babasıyla aynı kişiye aşık. Mitya ve İvan diğer oğulları ve bunlar içerisinde de aşk sarmaşıklığı var işlerin burada bozulduğunu anlayabiliyoruz. Alyoşa ise hepsinden herhalde daha temiz kafada dinine düşkün, kitabın baş karakteri gözüyle bakılıyor. Lakin okurken içine kapanık, sönük ve pısırık bir karakter gibi geliyor. Zaten ön sözde bunun bir uyarısı bulunuyor:
“Benim kahramanım Alyoşa’dır. Ama sakın onun bir kahraman olamayacak kadar saf biri olduğunu düşünmeyin.”
Onun baş karakter seçilmesi ise diğerleri gibi bencillikten sıyrılmış olması olabilir. Diğer karakterlerini sorgulamasına da cevaplarını vererek, kendi ahlakıyla sıyrılmadan devam eden bir karakter olarak gözükmekte.
Kitabın başında tasvirlerle canımız sıkılırken Rus edebiyatının zaten olmazsa olmazı herhalde başlarında gerçekten sıkıcılar ve çok fazla betimlemeler doğrultusunda ilerliyor , işte bu yüzden pek sevmiyordum. Her neyse , kitabın ilerleyen taraflarında olayların karışmasıyla merak duygumuz kabarıyor ve akıcı bir hal almaya başlıyor.Fakat sonucunda duruyorsunuz ve ne oldu anlamıyorsunuz çünkü
