Hakan Kerimoğlu
@hakankerimoglu
Gezgin
Fotoğrafçı
Sanat Tarihi Sevdalısı
ig: hakanphotograph
#219099904
Şu anda okuduğu kitap
İnsanlarla münasebetin,
Ateşle olan münasebetin gibi olsun.
Çok uzaklaşma donarsın,
Çok yanaşma yanarsın.
Şeyh Sadi Şirazi
Şeyh Sadi ŞiraziReklam
Benim için bu kitap, klasik anlamda “şiir kitabı” gibi ilerlemedi. Çünkü Can Yücel’in dili fazla süslü ya da mesafeli değil. Aksine, oldukça direkt, hatta yer yer sert. Ama tam da bu yüzden gerçek. Okurken bazı dizelerde gülümsedim, bazılarında durup düşündüm, bazılarında ise içten içe “bunu ben de hissediyorum” dedim.
Kitapta en çok hoşuma giden şey, Yücel’in hiçbir şeyi romantize etmeden anlatması oldu. Aşkı yazıyor ama cilalamıyor. Hayatı anlatıyor ama süslemiyor. Küfürden kaçmıyor, sokaktan uzak durmuyor. Bu da şiirleri bana daha samimi, daha yaşanmış hissettirdi. Sanki bir şairden çok, hayatın içinden biri konuşuyormuş gibi.
Kendi adıma şunu fark ettim: Bu kitapta “anlamaya çalıştığım” şiirler değil, “hissettiğim” şiirler vardı. Bazı dizeler çok açık, bazıları ise bilinçli olarak dağınık gibi. Ama bu dağınıklık bile bir tavır aslında. Çünkü Can Yücel düzenli bir estetikten çok, içinden geldiği gibi yazmayı seçmiş.
Dil olarak da klasik şiir kalıplarının dışında. Argo, gündelik konuşma, ani geçişler… Hepsi bir arada. Normalde bu tarz bir karışım dağınık hissettirebilir ama burada tam tersine bir bütünlük oluşturuyor. Çünkü o karmaşa, zaten anlatılan dünyanın kendisi.
Kitabı bitirdiğimde aklımda net bir şey kaldı: Can Yücel’i ya seversin ya da mesafeli durursun, ama kayıtsız kalamazsın. Ben kendi adıma onun şiirlerini “temiz” ya da “kusursuz” bulduğum için değil, dürüst bulduğum için sevdim.
Kısacası bu kitap benim için edebi bir deneyimden çok, duygusal ve düşünsel bir yüzleşmeydi. Okurken rahatsız eden, düşündüren ama aynı zamanda bağ kurduran bir tarafı var. Ve bence tam olarak bu yüzden gerçek.
Ahmet Rasim’in Romanya Mektupları’nı okurken, aslında bir seyahat yazısından çok daha fazlasıyla karşılaştığımı hissettim. Bu kitap bana sadece bir coğrafyayı anlatmadı; bir dönemin ruhunu, bakış açısını ve insan ilişkilerini de gösterdi.
Ben kitabı okurken en çok Rasim’in gözlem gücüne hayran kaldım. Gittiği yerleri sadece tasvir etmiyor, adeta yorumluyor. Sokakları, insanları, gündelik hayatı anlatırken araya ince bir mizah ve zekâ katıyor. Bu da metni kuru bir gezi yazısı olmaktan çıkarıp canlı bir anlatıya dönüştürüyor. Sanki yanında dolaşıyormuşum gibi hissettirdi bana.
Kitap boyunca dikkatimi çeken bir diğer şey ise, Rasim’in Doğu ile Batı arasında kurduğu o ince dengeydi. Romanya’yı anlatırken aslında kendi kültürünü de dolaylı olarak yansıtıyor. Karşılaştırmalar yapıyor ama bunu yargılayıcı değil, daha çok merak eden ve anlamaya çalışan bir bakışla yapıyor. Bu da metni samimi kılıyor.
Kendi adıma bu kitap bana şunu düşündürdü: Seyahat etmek sadece yeni yerler görmek değil, aynı zamanda kendine dışarıdan bakabilmekmiş. Rasim’in satırlarında bunu çok net hissettim. Onun gözünden baktıkça, aslında bizim gündelik hayatta fark etmediğimiz detayların ne kadar değerli olduğunu gördüm.
Dil açısından da kitap beni yormadı. Aksine, eski dönemlere ait olmasına rağmen oldukça akıcıydı. Yer yer eski kelimeler olsa da, bu durum metnin ruhunu güçlendirmiş. Okurken bir tarih kitabı okuyormuş gibi değil de, canlı bir anlatının içindeymişim gibi hissettim.
Kitabı bitirdiğimde aklımda Romanya’dan çok, Rasim’in bakış açısı kaldı. Bu da bence kitabın en güçlü tarafı. Çünkü iyi bir yazar, sadece gördüğünü değil, nasıl gördüğünü de aktarabilendir.
Kısacası, Romanya Mektupları benim için sadece bir gezi kitabı değil; aynı zamanda bir bakış açısı kazanma deneyimi oldu. Okurken
Reklam