Ben zaten kızdığımı nadiren belli ederim.Teesürümü de hiç göstermem.Herkes beni keyfi yerinde,daima gülen biri sanır.İşte bunun için yazılarım çok dertlidir.Hayatımda gösteremediğim teessürümü yazılarımda gösteriyorum.
Memleketimizin kadın ve erkeklerini bir diğerini sürükleyen ve taşıyan değil, el ele ve aynı tempoda yürüyen iki mahluk olarak göreceğimiz günün uzak olmamasını dilerim. Bu kadar efendim.
"Bu odada başkaları inleyecek. Onları şimdiden gayet iyi tanıyorum üstümden çıkarıp yatağa attım robdöşambr içinde, ebediyen aynı insan bulunacak: Hasta."