Montaigne fazilet hakkında bu açıdan muhakemede bulunarak şöyle der: "Hikmetin en güzel nişanesi sürekli zevk almaktır; o daima neşelidir. Fazilet engebeli, ulaşması güç ve düzensiz bir tepenin zirvesine dikilmiş değildir. Fazilete yaklaşanlar, onun verimli ve çiçekli bir ovada bulunduğunu görür. Özellikle gerekli maharete sahip olup da gölgeli, çimenli ve hoş kokulu yollardan fazilete ulaşanlar, onun ne kadar şirin, muzaffer, nefis ve cesur; gama, kedere, korku ve zorlamaya ne kadar düşman olduğunu görmüştür. Hâlbuki fazilete ulaşamayanlar, onu tehlikeli, kavgacı, baskıcı, tehditkâr ve yiyici bir ebleh çehresi şeklinde resmederek dikenlerle çevrili tecrit edilmiş bir tepe üzerine koymak istemiştir. Ne hayret verici bir kuruntu!"