Yine bir bitiş dönemindeyim. Yüksek lisansın son demleri... Bir yandan hemen bitsin istiyorum, bir yandan yeni bir serüveni seçmeye zorlanıyorum. Tahminimden uzun ve zorlu bir üç sene oldu. Maddi, manevi, ailevi, bireysel birçok olay beni pes etmeye zorladı. Bu yüzden uzadıkça uzadı süreç. Beni motive eden şeyi kaybedince, devamlılığı sağlayan o istek körelince, süründürdüm sanki kendimi yine. Biliyorum her şeyin bir nedeni var. Bugün saygı duyduğum, değer verdiğim birinden şu sözleri duydu kulaklarım: "Zordan kaçıyorsun gibi görünüyor."... Halbuki tam tersini yaşadım senelerdir. Son bir iki aydır sürekli nerede hata yapmış olabileceğimi bulmaya çalıştım. Tekrar aynı hataları yapmayayım ve ders almış olayım diye. Ve şunu fark ettim: 8 yıldır hep zoru seçmişim. Bu yüzden eğer varsa ömrüm gelecek planlarımda zoru değil de kolay ve huzur vereni tercih etmeyi istedim. Böyle olunca hemen bu durumun fark edilmesi bana çok ilginç geliyor. Sanki hayatımda hep savaşmam isteniyor gibi geliyor. Bakıyorum, savaşmadan da benim zorlayarak elde edemediklerimi elde edenler oluyor. Benim hatam belki hep savaşmak ve zoru seçmektir, diye düşündüm ben de. Bilmiyorum benim için en doğru yolu nasıl bulabilirim, bilmiyorum.
Yine de güzel yanları oldu yüksek lisans yapmanın. En keyifli ve eğlenceli dönemler ders aldığım dönemlerdi. Okumayı seviyorum ne de olsa :). Bir de birkaç araştırma makalesi yayınlama fırsatım oldu. Benim için önemli bir artı olduğu söyleniyor, umarım öyledir. Umarım emeklerimin karşılığını alırım, umarım herkes emeklerinin karşılığını alır. Bir gün öğrendiklerimi paylaşacak ve anlattıklarımı dinlettirecek kıvama gelir miyim, bilmiyorum. Bundan sonra beni ne bekliyor hiç bilmiyorum.
"İnsanlar gerçeğe karşı kördür, sadece istediklerini görürler. Zihnin hapishanesinde tutsaklar. Halbuki tek yapacakları bakış açılarını değiştirmek. O zaman her şeyi kavrayabilirler.”
🎞️ 1899
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Hâlbuki düşünsene, bir zamanlar bütün masumiyetimle yüksek makamlarda oturan, güzel evlerde yaşayan, banka hesabı olan eğitimli insanların ne kadar değerli olduklarına inanırdım.
bu asırda bütün duygularla dolduk dolduk ama bir türlü İslam'la rahmet taşıramadık kendimize.. Halbuki İslam hep bizi kucaklamak için bizi bekledi.. Biz hakkıyla vefakar olamadık O'na..
"İnsan bazen en ehemmiyetli sözlerini söylemek için hususî bir zaman bekler. Hâlbuki hayatın böyle zamanlar ayırmak gibi bir âdeti yoktur.
Bir bakışın,
yarım kalmış bir cümlenin,
yahut lüzumsuz yere uzatılmış bir sessizliğin
meramını anlatacağına inanır.
Sonra...dönüp geriye bakar.
Söyleyemediklerine değil onların bir gün mutlaka anlaşılacağını zannetmiş olmasına hayret eder."
Yusuf Ziya Gümüşel hocamız Medreseyi Yusuf'iyyesinde 3,5 sene sonucunda öğretimini tamamladı. Beraat Etti. Bugünü gösteren Allaha şükreder, ona bu zülmu yapanların iki cihanda hidayet nasip değilse Kahhar ismiyle zelil kılmasını Rabbimden niyaz ederim. Allahın ne bahtiyar kulusun ki Rabbim Seni nebilerin imtihanı ile imtihan edip sana rıza makamını verdi.. Kuyu'da sandın Halbuki Allah sana cenneti vadetmişti..