hale kumbaroğlu
@halekum
"... Bir ağacın önünden geçen insan, nasıl olur da mutluluğa kaptırmaz kendini? Bir insanla konuşurken onu sevmenin verdiği mutluluğu duymamak elde midir?.. adım başı rastladıklarımızın, yolunu şaşırmış insanların bile hayran olunacak ne güzellikleri var... Bir çocuğa, güneşin doğuşuna, yeşeren otlara, sizi sevenlere çevirin gözlerinizi..."
Reklam
Kendi deneyimlerimden söz ettiğimde Sabeth beni dinliyordu, ama tıpkı bir yaşlıyı dinler gibi dinliyordu: Sözü kesmeden, kibarca, inanmadan, heyecanlanmadan. Olsa olsa anlattıklarımı daha önce anlattığımı belirtmek için söze karışıyor ve söyleyeceklerimi tamamlıyordu. O zaman utanıyordum. Onun için önemli olan yalnız gelecekti, biraz da bugünle ilgiliydi, bütün gençler gibi. Güneşin altında yeni hiçbir şeyin olmadığı, her şeyin daha önce de var olduğu gerçeği, bizim bunlardan öğrendiklerimiz ya da öğrenebileceğimiz şeyler onu biraz olsun ilgilendirmiyordu. Sabeth'in gelecek hakkında ne düşündüğüne dikkat ettim, kendinin de bunu bilmediğini ama geleceğin ona sevinç verdiğini saptadım. Bense gelecekten, henüz bilmediğim, tanımadığım bir şeyi bekleyebilir miydim?
Satrancı çok severim çünkü saatlerce bir şey konuşmadan vakit geçer, karşısındaki konuşsa bile insan bunu dinlemek zorunda değildir. Satranca bakar insan, karşısındakiyle dostluk kurmaya isteksiz görünüp kendini bütün ciddiyetiyle oyuna vermesi saygısızlık sayılmaz.
Reklam