Öfkemizi tümüyle ifade etme sürecinin ilk adımı, başkalarının yaptıklarının hiçbir zaman duygularımızın nedeni olmadığını fark etmektir.
Öfkenin nedeni, suçlayan ve yargılayan kendi düşünme biçimimizdedir.
Her türlü öfkenin temelinde karşılanmamış bir ihtiyaç yatar.
Öfke, enerjimizi cezalandırıcı eylemlerine çekerek tüketir.
İstediklerimizi elde edemiyoruz, çünkü bize istediklerimizi elde etmek öğretilmedi.
Onun yerine iyi birer küçük kız ve oğlan,iyi birer anne ve baba olmamız öğretildi.
Eğer o iyi şeylerden biri olacaksak o zaman depresyonda olmaya alışalım.
Depresyon "iyi" olmanın ödülüdür.