Yazarın, okuduğum ilk romanı. “Dokunmadan” geçen bir ömrü; o “çekingen, tutuk, saygılı sevgileri”, yanlış anlaşılmayı, vicdan muhasebesini, vicdanın o iç kemiren sesini anlatmış Nermin Yıldırım.
Kalemi akıcı, yaratıcı ve öğreticiydi. En çok da ülkenin 2017’sini yansıtışını, kitabın gelecekte okunduğunda kurgusunun yanı sıra üstü kapalı gerçekliğiyşe geçmişe göz kırpacak oluşunu çok sevdim.
*spoiler*
Adalet’in tam dokunmaya, anlaşılmaya, açılmaya başlamışken hayata veda edişine çok üzüldüm.
“Bir hayatım daha olsa, korkmadan dokunmak için yaşardım onu.”