Elif
@halftimeyogi
Avukat
7 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Susmanın Romanı: Okuyucu
“Duyarsızlıkla duygusallığın yan yanalığı bana bile tuhaf geliyordu.” Okuyucu, tam da bu iki duyguyu bir arada hissettiren, ağlatmadan boğazda düğümlenen bir roman.
Hikâye, 36 yaşındaki Hanna ile 15 yaşındaki Michael’ın ilişkisiyle başlıyor. Zamanla bu ilişki; tutku, utanç ve bağımlılık ekseninde karmaşık bir hâl alıyor. Michael büyüdükçe uzaklaşsa da kopamıyor; Hanna ise bir gün ansızın -bir hayal kırıklığı sonucu- gidiyor, belki de kaçıyor.
Yıllar sonra yolları bir mahkeme salonunda kesişiyor. Hanna sanık, Michael ise izleyici. Bu noktadan sonra roman; adalet, suç, utanç ve sorumluluk üzerine derinleşiyor. Özellikle geçmişle yüzleşme ve bir kuşağın diğerine bakışı çok etkileyiciydi.
Beni en çok düşündüren ise “susmak” meselesiydi:
Birinin hayatına müdahale etmemek için susmak, birine doğrudan kendini ifade etmeyerek susmak, utancını ve sırrını saklamak için susmak, yanlış anlaşılmana rağmen susmak, gördüklerini ve hissettiklerini susmak… Bir seçim olarak, bir mecburiyet olarak, bir saygı gösterme biçimi olarak susmak üzerine çok düşündürücüydü.
Ayrıca kitap, geçmişin değişebilirliği fikrini de sorgulatıyor. Belki de geçmiş, her hatırlayışta yeniden şekillenen bir şeydir. Bu düşünce bana kuantum fiziğini hatırlattı ve okudukça katmanlarına ayrılan bu kitaba bir kez daha hayran bıraktı.
Sessiz ama derin ilerleyen, okuru kendi vicdanıyla baş başa bırakan bir roman. Herkese tavsiye ederim.
“Şimdi Buradaydı”… 182 sayfa boyunca “acaba” dedirten, kendinizden şüphe ettiren, okuma zevkini zihinsel bir yolculuğa dönüştüren bilmece gibi bir kitap! Böyle anlatıları çok seviyorum; yazarın az sözle çok şey anlattığı, farklı teknikler kullanarak okuyucuyu şaşırttığı… Son zamanlarda okuduğum en ilginç kitaplardan biri olarak zihnimdeki yerini aldı. 
Irmak Zileli
“Dokunmadan” geçen bir ömür
Yazarın, okuduğum ilk romanı. “Dokunmadan” geçen bir ömrü; o “çekingen, tutuk, saygılı sevgileri”, yanlış anlaşılmayı, vicdan muhasebesini, vicdanın o iç kemiren sesini anlatmış Nermin Yıldırım.
Kalemi akıcı, yaratıcı ve öğreticiydi. En çok da ülkenin 2017’sini yansıtışını, kitabın gelecekte okunduğunda kurgusunun yanı sıra üstü kapalı gerçekliğiyşe geçmişe göz kırpacak oluşunu çok sevdim.
*spoiler*
Adalet’in tam dokunmaya, anlaşılmaya, açılmaya başlamışken hayata veda edişine çok üzüldüm.
“Bir hayatım daha olsa, korkmadan dokunmak için yaşardım onu.”