Halil İbrahim
@halil_17
Bize bir lütuf gibi saâdet bağışlayan değil, bizde mesuliyet şuûru yaratan insan lâzımdır. Saâdet, bizdeki iradenin yarattığı içsel bir aydınlık olmalıdır. Bize, kin ateşi içinde kuvvetle hak kazanan değil, hakikat aşkıyla hakkını yaşatan insan lâzımdır. Bize "Firdevs-i âlâdan ve bunca sevdadan" vazgeçmiş hak âşıkları lâzımdır. Hakikî saâdet ve hak, el elinden alınır bir metâ değildir. Bize, binbir saâdetten yüz çeviren, İslâm Peygamberi Hz. Muhammed gibi, "güneşi sağıma, ayı soluma koysanız, yine bu işten vazgeçmem!" diyen mesuliyet mümessilleri lâzımdır. Ümmetin kurtuluşu için şehit olmak dileği, Peygamber mefkûresidir. Bize, ümmetinin günâhını kendinde bulmak, kendinde yenmek, kendisiyle fenâya erdirmek isteyen rûh dünyasının kahramanları lâzımdır. Rabbin huzuruna, ancak böyle mesuliyetle yüklü, ağır ellerle çıkılır. Mesuliyet unutulunca hak da kaybedilir..
Sayfa 214
Âmirine uyan, örflere uyan, cemiyete uyan iyi adamlar! Siz nefsinizin, siz arzın, siz gayrın kölesisiniz.. Her devrin iyi adamı, hâlinden memnun, dünyadan memnun, başkalarından memnundur. Bu iyi adamlar, renksizler, kimsenin işine karışmayanlar, kendi işlerini de başkalarının suyunca giderek yapmasını bilenlerdir.
Sayfa 209
Bizim uyanış çağında yaşatacağımız ilk hakikat, yüksek sandalyede oturanların gerçek büyükler olmadığını bilmek, bazı devirlerde halka büyük görünmüş olanların âmir, hatip, yüksek rütbeli önder, bütün bu adamların yüzündeki maskeyi elimizle fırlatıp koparmasak da kalbimizle bakarak bunların içini görmek ve imanımızı muhafaza edebilmek için, bunların inan ve ihtiraslarından uzak durabilmektir.
Sayfa 207
Kendimizi aldatmamak için, başkalarına kalb gözüyle bakmamız lâzımdır. Çok kelime ile, güzel kelime ile konuşandan, kolaylıkla ve halk içinde bollukla iyilik yapanlardan şüphe edelim.
Sayfa 207
Çocuğun terbiyesinde en büyük hatâ, tabiat içinde kendi kalbinin görüşüyle canlanan duygularını ihmal etmek, onu kurnazlığa, siyasete alıştırmaktır.
Sayfa 207