Halil İbrahim
@halil_17
Kader dediğimiz emre sığınmak, insan irâdesini inkâr değildir. Belki bu hâl, evrensel hareketler dünyasında kendi yerimizi bulmak, motoru, yakıtı ve yapısı dışımızdaki başka bir kuvvet tarafından hazırlanmış olan bir taşıt aracını en iyi kullanacak yere kendimizi yerleştirmektir. Kaderi kucaklamak, kendi hayatının hakikatini yaşamaktır. Kader bizde sevgi hâline geldi mi, imanımız kemâl hâlini bulmuş demektir. Kaderle boğuşma, kendi yaşayışından nefret, iman ile anlayışın birlikte iflâs etmeleridir.
Sayfa 165
Hayatın bunca vehimleri arasında benliğini yitiren insan tabiatın kucağında ve musîkide kendini buluyor. Öz asıl bunların içindekidir.
Sayfa 159
Gururlarla arzular sizi kemiriyor mu? Dağlarda dolaşın. Hırsların işkencesiyle kıvranan hasta mısınız? Bir ağacın altına sığının. Yaşamak korkuları sizi adım adım kovalıyorsa akan bir suyun baş ucuna bağdaş kurun. Tabiatın yaptığı tedaviyi ne hekim, ne hâkim, ne de hiçbir dost eli yapamaz. Tabiattan kaçıp da birer kireç ocağını andıran büyük şehirlere kapanan şaşkınların vay hâline! Onlar cennetten kaçan şaşkın varlıklardır.
Sayfa 158
Gerçek saadetin sahibi olacak insanın tek irâdesi; para, ikbal, devlet ve her çeşit varlık iştihalarının çok üstünde ve yükseklerde duran, bütün bunlara gülen, bunlarda tatmini aramayan bir büyük sevgiye kendini kaptırmaktır. Bu, kalpler saltanatının sevgisidir.
Sayfa 148
Gençlik pek sık tabiatla baş başa bırakılmalı ve bu tabiat inzivası hâlinde tabiatı dili ona tercüme edilmelidir. Biz samimiyeti ilkin tabiattan öğreniriz. Sevginin ırmakları da tabiatın kucağındadır. Tabiatla temas sayesinde dostluğu anlayan ruha mefahir ve mukaddesat bu kanaldan doldurulmalıdır. Onlara, iyiliği sudan, güneşten, rüzgârdan ve bir yapraktan öğrenebilecekleri inancı verilmelidir.
Sayfa 147