Yollarda kalan gözlerimin nûruna yordum
Kimdir o, Nasıldır diye rüzgarlara sordum
Hülyamı tutan bir büyü var onda diyordum
Gördüm: bir dişi parsın yeşil gözleri vardı
Sen miydin bir afet ki bezm-i ezelde
Bir kanlı gül ağzında ve mey kâsesi elde
Bir sofrada içtik, ikimiz aynı emelde
Karşımda uyanmış gibi bir baktı sarardı