Cennete inanmazdı, mutluluğa inanırdı. Çoğu zaman ellerinin arasından kayıp giden ve romatizmalı parmaklarıyla tutmakta çok zorlandığı bir mutluluk.
Kendini avutmak, içinde kaybolmak için göğe ihtiyacı vardı. Bu Turner'in, Constable'nin, Monet'nin göğüydü ama çoğu zaman Caspar David Friedrich'in fırtınalı gökleriydi.