Haluk Bilginer’in Kral Lear’ını sahnede izlemiştim, çok etkilenmiştim. Şimdi de kitabını okuyunca ikisi birleşti.
İlk ısırıkla başladı her şey.
Kıyım o zaman başladı.
Zaman geçti
Ve Lear sordu:
"En çok hanginiz seviyor bizi?"
Ve Lear sordu
Ve gök gürledi.
"Sen her şeysin dediler bana.
Yalan! Her şeysem niye üşüyorum?"
Dedi.
Ve aklı
Kendi lanetiyle zehirlendi.
Kral Lear, iktidarın vahşiliğini ve iktidarın kendisiyken mağduruna dönüşen insanı anlatır...
Kitapta Shakespeare’in dili çok güçlü; Lear’ın gururu, kızlarının ihanetleri, fırtına sahnesindeki çaresizliği ve “çıplak insan” hâli ağır ağır işleniyor.Bilginer ise bu metni canlı bir acıya dönüştürüyor. Sesi, bakışları, deliliğe geçişi ve yaşlılığın kırılganlığıyla Lear’ı gerçekten hissedebiliyorsunuz. Özellikle fırtına sahnesinde kelimeler adeta içinden dökülüp geliyor.İkisini birleştirince kitap metnin derinliğini, oyun da duygusal şiddeti veriyor.
Byıonğsu Gim amcanın hikayesini okurken Şahsiyet dizisinde Agah Beyoğlu isimli rolüyle Haluk Bilginer geldi hep gözümün önüne.
Agah amca da Byıonğsu amcam gibi alzheimerdı. Bu sebeple kafamdaki görsel hep Haluk Bilginer oldu.
Velhasıl alzheimerlı Byıonğsu amcamın eski cinayet hikayelerini okuyacağımı sandığım ama ters köşeyle karşılaştığım keyifli bir hikayeydi.
Kitap edebi tarzıyla boğmuyor. Akıcı ve düz bir dili var. Sonlara doğru da biraz sarsıldım. Okurken şunu düşündüm, ebeveynlerimizle hayatımızın farklı aşamalarında birkaç kez tanışırız. Üç farklı dönem gibi düşündüm bunu. Onları taklit ettiğimiz yıllar,
yargıladığımız yıllar
ve anladığımız yıllar.
Son sayfalar bana, iki yıl önce gittiğim şerif erol’un baba oyunundaki müthiş performansıyla son sahnedeki
Burası benim evim değil mi?”, “Saatim kayıp!”, “Ben kimim?” /“Annemi istiyorum ben!” repliklerinin yaptığı soğuk duş etkisini yaptı.
annie ernaux , her şeyi yok olsa da sürekli makyaj çantasını yanında tutan annesini kitapta,
Anthony hopkins “I want my mommy” derken bir film setinde,
şerif erol veya haluk bilginer de sahnede anlatır hayatın bir hatıra olduğunu. Yüzler kalemler değişir ama dert aynı derttir.
Cimri - HakkındaEdebiyat
Cimri’yi gülümseyerek bitirdiğim kitapların arasına kaydettim ve şunu fark ettim: 1600’lü yıllarda yazılmış bir metin, insanı bugün bile bu kadar güçlü bir şekilde yakalayabiliyorsa, bu metinde geçen karakterlerin iyi bir gözlemden çıkmış olduğunu söyleyebilirim.
Hikâyenin başrolündeki isim Harpagon… Gerçekten sinir bozucu bir adam. Ama bir o kadar da tanıdık. Parayı öyle bir seviyor ki insanı sevmesi bile insanı şüphede bırakıyor. Çocuklarına, çevresine, hatta kendisine bile cimriliği üzerinden hükmediyor. Onun dünyasında duygu yok; maliyet var. Sevgi yok; hesap var.
Okurken bir yandan güldüm, bir yandan “Yok artık!” dedim. Ama en çok şuna takıldım: Cimrilik sadece para saklamak değilmiş. Harpagon aslında güven saklıyor, korku saklıyor, hatta hayatı saklıyor. Parayı toprağa gömüyor ama aslında kendi kalbini gömüyor.
Metnin yazarı Molière’nin dili çok canlı. Diyaloglar, sahnede izliyormuş hissi veriyor. Tartışmalar o kadar ritmik ki sanki bugünün sitcom temposu var. Hatta bazı anlarda, “Bu adam bizim mahallede yaşasa şaşırmazdım.” bile dedim.
Eserde beni en etkileyen şey, komedinin altındaki acı oldu. Harpagon komik ama trajik de. Parası var ama huzuru yok. Çocukları var ama bağı yok. Kendi kurduğu düzenin içinde boğuluyor. Bu yönüyle eser sadece güldürmüyor; hafifçe sarsıyor da.
Sonuç olarak Cimri, “Para insanı bozar.” demiyor; “Para, zaten neysen onu büyütür.” diyor gibi geldi bana. Harpagon kötü biri mi? Belki. Ama en çok korkak biri. Kaybetme korkusu onu insanlıktan uzaklaştırıyor.
Kitabı bitirdiğimde şunu düşündüm: Cimrilik en pahalı alışkanlık olabilir. Çünkü bedelini para değil, insanlar ödüyor.
Okuması keyifli, düşündürücü, kalıcı bir klasik. Eğer bir gün cebinizdeki bozuklukları sayarken yüzünüz asılıysa, Harpagon size uzaktan göz kırpıyor
İlhan Dilek’in "Usta Bizim Hayalleri Siyah Poşete Koy" isimli bu çalışması, modern insanın yalnızlığını, hayal kırıklıklarını ve yeniden var olma çabasını samimi, yer yer melankolik ama umut dolu bir dille ele alıyor. Eser, kısa aforizmalar, şiirsel metinler ve sonunda bu duyguların ete kemiğe büründüğü "Çat Kapı Gelen Aşk" adlı uzun bir öyküden oluşuyor. Kitabın isminden itibaren (siyah poşet metaforu) "görünmemesi gereken", "çöp sayılan" ya da "gizlenen" hayaller teması hakim. Metinlerde sıkça geçen Eylül, sonbahar, ucu yanık kağıtlar gibi imgeler, doksanlı yılların naif ama hüzünlü atmosferine bir saygı duruşu niteliğinde. Bu bağlamda ben kitaba sağlamadan not bir 10 puan verdim. Tam bir başucu kitabı. Ha birde Haluk Bilginer'in okuduğu o çok meşhur 'hiçbir zaman anlamadı insanoğlu' adlı şiir bu kitaptan alınma. Eğer bir şey referans alınacaksa bahsi geçen şiir zaten tek başına bir kitap. Emeği geçen herkesi tebrik ederim. 
İlhan Dilek
İlhan Dilek
İlhan Dilek, okuyucuyla dertleşen, "usta", "dostlar" gibi hitaplarla samimiyeti kuran bir dil kullanıyor. Akıl vermekten öte dertleşme metaforu ön planda, sokak ağazı harika olmuş. Kısa ve öz hikâyeler, şiirler, tek cümlelik aforizmalar ve kitabın finalindeki uzun öykü kitabı başka bir seviyeye taşımış. Yazar edebiyatın tüm kategorilerini neredeyse tek bir kitapta toplayıp bir araya getirmiş. Zaten şöhretli bir kitap Usta Bizim Hayalleri Siyah Poşete Koy, zira arka kapak yazısı Baba dizisinde Haluk Bilginer'in sesiyle hayat bulmuştu. Varın gerisini siz düşünün. Benim şahsi fikrim harika bir kitap olmuş, tebrikler İlhan Dilek
İlhan Dilek