Kara
@halvardbillie
Şu anda okuduğu kitap
… genç, güzel bir kızım, üzerimde sadece çizgili bir kazak var, çırılçıplağım.
… “Çıkar üzerimdekileri ama öyle hemen değil, acele etme, beni arzulamayı, büyülemeyi, elinde nasıl tutacağını bil…”
Reklam
Jean-Louis Fournier’in okuduğum ilk kitabı. Basit ama etkileyici. Basit derken herkesin yazabileceği ve birikim gerektirmeyen bir anlamdan bahsetmiyorum. Anlatımı basit. 15 yaşında babasını kaybeden yazarın onunla ilgili anılarını anlattığı bir eser. Yazar bence her anısını o anıyı yaşadığı yaştaki haliyle anlatmış. Kitabın sonunda babasını kaybettiğinde, ömrünün sonuna kadar içmiş olduğu için, bir gün babasının içmeyi bırakıp mutlu bir hayat süreceği hayali gerçekleşmeyeceğine üzüldüğünü söylüyor. İşte bu yüzden de etkileyici.
Babam Hastanede
Bir gün babam, diğerleri gibi bir hasta olmak için hastaneye gitmek istedi. Belki de gerçekten hastaydı ya da artik cesareti kalmamış ve her şeyden bıkmıştı.
Annem babamin gitmesini istemiyordu. Ona evde kalmasını, kendisinin onu tedavi edeceğini ve banyo yaptıracağını söyledi. Babam tereddüt etti, bir ayağı dışarıdaydı, üzgün bir hali vardı ama yine de gitti.
Onu hala hatırlıyorum, Paix Caddesi'nin sonunda giden, o deri kiyafetli yaşlı adamı.
Hastanede, özel odada kalmak istemedi. Bütün hastalar, doktorun yanında yatıyor olmaktan dolayı gurur ve mutluluk duyuvor, özellikle de onları güldürmek için bir sürü saçmalık yapmasını seviyorlardı. Babam portakallarla top oynuyor, hatta hastalara bile nişan aliyordu.
Büyükannemle birlikte hastaneye babamı görmeye gittiğimizde, babam ninemin şapkasını aldi ve kendi kafasina taktı. Belki de, babamın sayesinde, ölmeden önce son bir kez gülen hastalar olmuştur.
Bir gün babam büyükannemin kendisine tecavüz etmek istediğini söyledi. Ne anlama geldiğini bilmiyordum ama ciddi bir şey olmalıydı. O kelimeyi bir gazetede görmüştüm, sanırım bir kadını öldürmek anlamına geliyordu, hatta daha kötüsü.
Reklam