Zaman zaman kendimi tüm insanlıktan daha güçlü duyuyorum , ama kendimi aynı anda çıplaklıklarından sıyrılmaya çalışan ağaçlar kadar da bırakılmış duyuyorum. Özellikle ben'in ben'i bıraktığı anlarda. Ya da ikisi bütünleştiğinde. Ve birdenbire , şimdiye dek hiç algılamadığım bir duygu gelip beni buluyor :
BIRAKILMIŞLIĞIN TADI