Hamza Gök
@hamzagok
Şimdi, geriye bakıp o günleri düşündüğümde, açıkça görüyorum ki, benim inancım, -yani hayvani güdüler yanında hayatımı harekete geçiren şey- o zamanki tek gerçek inancım, kusursuzlaşmaya olan inançtı; ancak bunu ifade edemiyordum. Fakat kusursuzlaşmaya çalışıyordum. Yani, elimden geldiğince çaba sarf ediyor ve karşıma çıkan her şeyi öğreniyordum. İrademi kusursuzlaştırmaya çalıştım. Kendime hayat prensipleri saptadım; onlara uymaya çalıştım. Çeşit çeşit tahminlerle gücümü ve becerimi artırarak; her türlü esarete katlanma yeteneğimi eğiterek, kendimi bedenen geliştirmeye çalıştım. Ve bütün bunları kusursuzlaşma olarak kabul ediyordum. Doğal olarak, bunun temelini ahlaki kusursuzlaşma oluşturuyordu; fakat onun yerini, hemen, genel anlamda kusursuzlaşma, yani kendim ya da Tanrı nazarında değil, başka insanlar karşısında daha iyi olma arzusu aldı. Ve hemen ardından da bu gayretimin, yani başka insanlar karşısında daha iyi olma çabasının yerini, diğer insanlardan daha meşhur, daha değerli ve daha zengin olma arzusu aldı.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bir alışkanlık olarak inanç.Din
İçinde, inancın bulunduğu o yer çoktan boşalmıştı; çünkü ibadet sırasında mırıldandığı sözler, haç çıkarmalar ve diz çökmeler büsbütün anlamsız hareketlerdi. O, bunların anlamsızlığının ayırımına varmış ve artık bu hareketleri yapamaz olmuştu.
Ve kaybettiğinin farkında değildir.Din
Çoğu kez şu düşünceyle yaşar insan: Kendisine daha çocuklukta öğretilen inanç öğretisi, onda sanki hiç bozulmadan varlığını devam ettirmektedir; oysa, o, bu öğretiyi çoktan kaybetmiştir!
İnanç üzerine...Düşünce
Benim inançtan kopuşum, aydın kesimin müdavimi sayılan insanlarda nasıl olmuşsa ve şimdi de nasıl oluyorsa, işte öyle olmuştu. Sanırım, bu, genelde şu şekilde oluyordu: Etrafındaki çoğunluk nasıl yaşıyorsa, işte öyle yaşıyordu insan; herkes inanç esaslarıyla ortak olmayan, çoğunlukla ona zıt düsturlara bağlı olarak yaşıyor; inanç öğretisininse hayatımızda hiçbir yeri yok.
Güç olan ölümden kaçınmak değil Atinalılar, kötülükten kaçınmaktır. Çünkü kötülük, ölümden daha hızlı koşar.
