Ben zaten o ilk acıyla ölmediğimde çok gücenmiştim hayata.
İnsan olmuştum ilk o zaman.
Ya da bozmuşlardı beni yenidoğandan.
Kendimi acıya teslim ettiğimde hatırladım,
ölünmüyordu, hatırladım.
Kolaydır inanmak kadar inanmamak da.
İster sal kendini dünyaya, ister kal yanımda.
Herşeyden öte öyle sevdim ki ben seni
Yoluna baş koymak diyoruz
Biz barbarlar buna.
Ben seni hep sevgilim ben seni hep
yüzünden geçen dalgalardan okudum.
Gözlerine sevgi okudum ellerine şefkat okudum
Annen seni inkar etmişti
Aldım etime dokudum.
İnsan yoruluyor sevgilim
Yaralı bir zamanla kendini sevmekten
Mum ve pervane. Heves ve hayıf.
Bir gün evler de bitiyor.
...
Sonsuzluk kemiklerde ıslık çalıyor
İki çocuk başlıyor birbirini sevmeye.