Hande Emeksiz Karabaş
@handemeksiz
Vakit ayırabildiğim kadarıyla okuyorum
Acı, değişmeyi sağlayan etkendir: Onun etrafına duvarlar örecek olursak, içimizde canlı ve dokunulmamış olarak kalır ve yavaş yavaş diğer duygularımızı da kirletir. Geçmiş ve gelecek kutupları arasındaki hareket içinde uyum sağlarız. Yola devam etme yöndeki doğuştan gelme dürtüümüz son derece güçlü olsa da eski ve yeni benliklerimiz arasında kendimize yer açmak için yavaşlamamız gerekiyor.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Değişme aktif bir süreçtir, adanmışlık ve dayanıklılık gerektirir, rahatsız edici gerçeklere bakabilmemizi ister bizden. Bütün bir ömür şöyle dursun, gelecek on yıl içinde bile ne çok değişeceğimizi yeterince değerlendirmiyoruz. Bazı tercihlerimiz üzerinden gereğince düşünmüş olsak, yine de yapar mıydık o tercihleri? Muhtemelen yapmazdık. Yazık ki değişime hem iyi hem de kötü olabilmektedir. Hayatımız berbat gittiğinde “Bu da geçecek,” deriz umarız ki gerçekten öyle olur -ama işte sorun tam da burada: Hayat iyi olduğunda, kaçınılmaz olarak bu da geçecektir. Kabullenilmesi zor gerçek şudur ki, hayatın değişmesi ancak ölümle son bulacaktır.
Gerçek gerçektir. Sen birinin canını acıtırsan, kendi canını acıtırsın. Beni yardım edersen, kendine yardım edersin. Kan ve kemik tüm insanlarda bulunur. Farklı olan yürek ve niyettir.
Tam karşımızda oturan kişinin, bizim bir yansımamız olduğunu düşünüyorlardı. O kişide gördüğümüz ve beğendiğimiz nitelikler, bizde de olan ve daha da güçlendirmek istediğimiz niteliklerdir. Bunun tam tersine o kişiden hoşlanmadığınız davranışlar, tavırlarda bizim üzerinde durmamız gereken yönlerimizdir. Kendi varlığımız da aynı gücü ya da güçsüzlüğü hissetmezsek, karşıdaki kişinin iyi veya kötülüğü niteliklerini yargılamamız olanaksızdır. Fark eden sadece öz disiplini öz ifadelendirme derecesidir.