Oysa taslara oyuncak muamelesi yapanlar sadece ço-cuklardir, bize isim verirler, rengârenk boyarlar, üzerimizi resimlerle, yazilarla doldururlar, bize agiz, göz, çimenden saç yapıştırırlar, üst üste yigip ev yaparlar, bizi suda sek-tirirler, dizip kale yaparlar ya da tren rayı. Yetiskinler bizi kullanir, çocuklar bizi baska bir seye dönüstürür. Bu yüzden onlara derinden bağlıyızdır. Bu bir minnet meselesi. Su sözü de onlara borçluyuzdur: Her yetiskin, bir zamanlar oldugu cocuga karşı borçlu oldugunu unutmamalidir.