Nesefî, Er-REDD KİTABIDin İslam
Nesefî, Er-REDD ala Ehli Bida' ve Dalle
(Heva ve Dalalet Ehline Reddiye)
Enes bin Malik (Radiyallahu Anh) şöyle dedi:
Rasulullah (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) şöyle buyurdu:
“Şüphesiz ki, israil oğulları yetmiş bir gruba ayrıldılar. Ümmetim de yetmiş iki fırkaya ayrılacaktır. Bir dışında onların hepsi ateştedir! Onlar da cemaattir.”
[İbni Mace 3993, İbni Ebi Asım Es-Sünneh 64, Ebu Ya’la 3668]
Yazar 
Ebu Muti‘ en-Nesefi Kitabında 72 fırkayı zikretmiş (Haricîler, mürcie, kaderiyye, kevniyye, kevseriyye, mutezile gibi) ve hepsine reddiye vermiştir. Ehli sünnet görüşü ile...
Konuyla ilgilenenler için gayet doyurucu ve tatmin edici, aynı zamanda hacimli bir kitap.
Bu konuda herkese tavsiye ederim..
Ama ben şu konuya değinmek istiyorum:
İmanın amelden olduğu, amelin imandan olduğu, itaat ile artıp/maasiyet ile eksildiği, İMAN olmadan AMELİN olmayacağı ve AMEL olmadan da İMANIN olmayacağı icmâ olan bir konudur.
Ehli sünnet âlimleri bu konuda icmâ etmiştir.
Ama nesefî kitabında Haricîleri tanımlarken Onlar ameli imandan görürler demiştir. Ve Mürcie yi de hatalı ve eksik tanımlamıştır. Hâlbuki Haricîler imanı amelden değil, büyük günah işleyenleri kâfir olarak addettikleri/kabul ettikleri için haricîdir. Bunlar hatalı görüşlerdir.
Ve Mürcie aslında amel ile imanı birbirinden ayırmış daha sonra maasiyetin imana zararı olmayacağı ve itaatin imana fayda vermeyeceği görüşünü benimsemiştir. Nesefî de bu görüşü benimsemiştir. Ama bu hatalı görüştür.
Allah daha iyi bilir...
er-Red ʿala Ehli’l-Bidaʿ ve’l-Ehvaʾi’d-Dalle Ebu Muti‘ en-Nesefi
Ebu Muti‘ en-Nesefi Kitabında 72 fırkayı zikretmiş (Haricîler, mürcie, kaderiyye, kevniyye, kevseriyye, mutezile gibi) ve hepsine reddiye vermiştir. Ehli sünnet görüşü ile...
Konuyla ilgilenenler için gayet doyurucu ve tatmin edici, aynı zamanda hacimli bir kitap.
Bu konuda herkese tavsiye ederim..
Ama ben şu konuya değinmek istiyorum:
İmanın amelden olduğu, amelin imandan olduğu, itaat ile artıp/maasiyet ile eksildiği, İMAN olmadan AMELİN olmayacağı ve AMEL olmadan da İMANIN olmayacağı icmâ olan bir konudur.
Ehli sünnet âlimleri bu konuda icmâ etmiştir.
Ama nesefî kitabında Haricîleri tanımlarken Onlar ameli imandan görürler demiştir. Ve Mürcie yi de hatalı ve eksik tanımlamıştır. Hâlbuki Haricîler imanı amelden değil, büyük günah işleyenleri kâfir olarak addettikleri/kabul ettikleri için haricîdir. Bunlar hatalı görüşlerdir.
Ve Mürcie aslında amel ile imanı birbirinden ayırmış daha sonra maasiyetin imana zararı olmayacağı ve itaatin imana fayda vermeyeceği görüşünü benimsemiştir. Nesefî de bu görüşü benimsemiştir. Ama bu hatalı görüştür.
Allah daha iyi bilir...
er-Red ʿala Ehli’l-Bidaʿ ve’l-Ehvaʾi’d-Dalle Ebu Muti‘ en-Nesefi
Haricilerin içinde görece mutedil olan İbadilerin “alimlerinden” Salim bin Zekvan’ın muhtasar siyer/siret kitabı.
Mutedil diye anılmasına rağmen Osman ve Ali radıyallahu anhuma’yı tekfir ediyor. Osman radıyallahu anh’ı zulümle suçlayıp tekfir ederken, Ali radıyallahu anh’ı ise Hakem meselesinden ötürü tekfir ediyor. Kitabın son bölümünde ise yine Haricilerden Ezarika taifesini ele alıp eleştiriyor. İbadiler bugün Umman’da resmi mezheptir. Umman halkı; Kral’ı müftüsü ve halkının çoğuyla Harici İbadi’dir. Yolunuz düşerse şaşırmayın.
Günümüzde tekfir meselesine çokca atıf yapıp muasır Ehli Hadisi/Selefileri bu taifeyle bir tutanlar maalesef ki yalnızca tekfirden ötürü bir benzerlik kurarak bunu yapıyor. Oysa İslam, gayri İslami her inanç ve ehlini tekfir etmeyi dinin aslı/şiarı kılmıştır. Bununla beraber yine İslam’a müntesip olup sonradan hak yoldan sapanlarda tekfir edilmiştir. Dört mezhebin fıkıh kitapları “babul mürted” bahisleriyle dolu. Ama bugünün Mürcie’sine sorsanız İslam’da tekfir ya komple yoktur yahutta sadece fiile küfür denilir fakat faile kafir denilmez. O halde kime uygulanacak o mürted hükümleri?
Bu anlayışta olan kimselere Mürcie deseniz hemen biz şöyle itikad etmiyoruz diyorlar, hakeza Kelam ehli olanlara siz Cehm bin Savfan ve Mutezile gibisiniz deseniz, hayır biz şöyle şöyle itikad etmiyoruz derler. Peki neden kendi sevmediğiniz tarafa gelince onlar Haricilerin herhangi bir kolu gibi itikad ediyor mu, mesela; büyük günah sahiplerini tekfir ediyorlar mı, sahabeyi özellikle de son 2 halifeyi tekfir ediyorlar mı, recm’i inkar ediyorlar mı, sünnetin hüccet olmadığını ve Müslümanların çocuklarının baliğ ve rüşd sahibi olana kadar Müslüman kabul edilmeyeceklerini söylüyorlar mı? Eğer bunlara bakmıyorsanız, bırakın bakmayı Haricilerin bu görüşlerinden
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bir Sapkınlık Sosyolojisi Çalışması
Puan vermedi·256 syf.·
2026 28. kitabı
Bir davranışın sapkın olup olmadığını düşündüğümüzde genelde çok hızlı karar veriyoruz. Doğru ve yanlış neredeyse kendiliğinden beliriyormuş gibi geliyor. Ama biraz durup şunu sormak gerekiyor: Bu yargıya nasıl varıyoruz?
Bir şeyi sapkın olarak adlandırmak, sadece o davranışla ilgili değil; aynı zamanda o davranışı nasıl tanımladığımızla ilgili. Yani mesele dışarıda olup biten kadar, bizim onu nasıl gördüğümüz.
Bu bakış açısını benimsediğimizde, klasik
“İnsanlar neden kuralları ihlal eder?” sorusu yerine “Kim, hangi koşullarda, hangi davranışı ihlal olarak kabul eder?” sorusu geliyor.
Buradan sonra sapkınlık, davranışın içinde duran bir özellik gibi görünmemeye başlıyor. Daha çok, toplumsal bir sürecin ürünü gibi açılıyor. Toplum kurallar koyuyor, bazılarını ihlal olarak işaretliyor, bazılarını ise görmezden geliyor. Ve bu süreç hiç de tarafsız işlemiyor. Hangi davranışın sorun sayılacağı, kimin sorunlu ilan edileceği çoğu zaman güç ilişkileriyle şekilleniyor.
Bu noktada sapkınlık, sabit bir kategori olmaktan çıkıp değişken bir tanıma dönüşüyor. Aynı davranış farklı bağlamlarda farklı anlamlar kazanabiliyor. Etiketleme yaklaşımı da tam burada devreye giriyor. Sapkınlık bir “öz” değil, bir süreç olarak düşünülüyor. Bir kişi yaptığı şey yüzünden değil, o şey belirli bir şekilde tanımlanıp ona yakıştırıldığı için sapkın hale geliyor.
Becker’ın saha çalışmaları bu düşünceyi somutlaştırıyor. Alıntı paylaşmaktan özellikle kaçındığım bölüm olan, esrar kullanıcıları üzerine yapılan analiz, sapkınlığın doğuştan gelen bir durum olmadığını, öğrenilen bir pratik olduğunu gösteriyor. İnsanlar sadece davranışı değil, o davranışın anlamını, nasıl deneyimleneceğini ve alınan hazzı bile birlikte öğreniyor. Benzer şekilde caz müzisyenleri üzerine yapılan inceleme, dışarıdan “sapkın”
Spoiler
HZ. EBUBEKİR (Ebu Bekir)
İslam’ın ilk halifesidir ve Peygamber’e en yakın kişilerden biridir. Onun döneminde en büyük sorun, dinden dönen kabilelerdi. Ridde Savaşları ile otoriteyi tekrar sağladı. Ayrıca Kur’an’ın tek kitap haline getirilmesi süreci onun zamanında başlatıldı. Yönetimde yumuşak ama kararlıydı. Kısa süren halifeliğine rağmen devleti dağılmaktan kurtardı.
HZ. ÖMER (Ömer bin Hattab)
İslam tarihinin en sert ve en sistem kuran liderlerinden biridir. Onun döneminde devlet inanılmaz büyüdü; Suriye, Mısır ve İran fethedildi. Adalet sistemi kurdu, devlet teşkilatını düzenledi, maaş sistemi getirdi. Sokakta halk gibi yaşayıp gece denetim yapan bir liderdi. Disiplinliydi, hata kaldırmazdı. Bir suikast sonucu hayatını kaybetti.
HZ. OSMAN (Osman bin Affan)
Daha yumuşak karakterliydi ve zengin bir tüccardı. En önemli işi Kur’an’ı çoğaltıp standart hale getirmesidir. Ancak yönetimde akrabalarını önemli yerlere getirmesi ciddi tepki çekti. Bu da iç karışıklıklara yol açtı. Sonunda isyan eden bir grup tarafından evinde öldürüldü. Onun dönemi İslam dünyasında ilk büyük kırılmaların başladığı dönemdir.
HZ. ALİ (Ali bin Ebu Talib)
En tartışmalı dönem onun zamanıdır. Halifeliği iç savaşlarla geçti. Cemel ve Sıffin savaşları yaşandı. Adaletli ve bilgili bir liderdi ama siyasi ortam çok karışıktı. Hariciler gibi gruplar ortaya çıktı. Sonunda bir suikast sonucu öldürüldü. Onun dönemi, İslam dünyasında bölünmelerin derinleştiği dönemdir.
Şimdi dürüst olayım:
Sen sadece “yaz” diyorsun ama bu konuyu gerçekten anlamak istiyorsan şunu sorgulaman lazım:
Bu dört lider neden bu kadar farklı sonuçlar üretti? Karakter mi, sistem mi, yoksa toplum mu belirleyiciydi?
Peygamberimizin Seçtiği ve Sevdiği Dört Büyük HalifeŞemseddin Ahmed Sivasî · Bedir Yayınevi · 19765 okunma
Kitap, Kerbela üçlemesinin ikinci kitabı olarak kaleme alınmış. İlk kitap Medine'den Kufelilerin davetiyle Hz. Hüseyin yönetiminde yola çıkıp Kerbela'da Yezid'in askerleri tarafından Kufelilerin gözleri önünde Ehli Beytin katledilmesiyle sona eriyordu. Bu kitapta Ehli Beytten geriye kalanların yaşadıkları acımasızlıklara şahit oluyoruz.
Hz. Hasan'a ihanet eden Kufeliler yine yanıltmayıp Hz. Hüseyin'e de ihanet ettiler. Hz. Muhammed'in soyuna yapılan bu gaddarlık, vicdansızlık, vahşilik Müslüman olmayanların da yüreğini titretecek derecede ağırdır. Yaşananlar belli bir kurmaca dahilinde ele alınsa da kurmacanın temelini oluşturan tarihi gerçeklik okurun ruhunu fazlasıyla daraltıyor. Hz. Osman'ın halifeliği döneminde devlet yönetiminin kritik yerlerine geçen Ümeyyeoğulları Hz. Osman'ın öldürülmesinden sonra demokratik hilafeti saltanata dönüştürme mücadelesine girişmişlerdir. Hz. Ali'nin hariciler tarafından öldürülmesinin ardından Muaviye ile sulh yapan Hz. Hasan Muaviye tarafından zehirlenerek öldürülmüştür. Türlü entrikalarla İslam devletini ele geçiren Muaviye, devleti kendi soyunun malı haline getirmiştir. Ehli beyte karşı kin ve nefretini cuma hutbelerine kadar taşımış Hz. Muhammed'in soyuna küfürler edilmiştir. Siyasal islamın vücut bulmuş halidir Muaviye ve oğlu Yezid... Hz. Hasan'a verdiği sözü tutmayan Muaviye ayyaş ve sapkın oğlu Yezid'i kendi yerine emir tayin ederek ölmuştür. Yezid Kufelilere ve askerlerine kerbelada tüm peygamber soyunun erkeklerini biri hariç katlettirmiştir. Hz. Hüseyin'in kesik başı Irak'tan Şam'a kadar türlü hakaret ve aşağılamalar ile sergilenmiştir.
Kerbela'da katledilen peygamber soyundan geriye kalanlara yapılan zulümler bu kitabın ana konusunu oluşturuyor. Her zulme ve aşağılamaya karşı Kur'ani bir ahlakla karşı duran peygamber
Puan vermedi·488 syf.··
Beğendi
·2025 90. kitabı
·27 saatte okudu
·Okunma: 15 Aralık 2025 17:39
İslam Klâsikleri serisinin 7. kitabı el- Ahbârû't- Tıvâl'ın yazarı Ebû Hanîfe Ed-Dineverî İslam öncesi ve sonrası İran tarihine ışık tutmuş yazarlardan biridir. Yazar lügat, botanik, hendese, tarih, coğrafya, cebir, tefsir, arıcılık ilimleriyle kendini yetiştirmiştir.
Özellikle "bitki" dendiği zaman bir çok batılı botanikçi ilim adamları onun görüşlerine müracaat ediyorlar.
Dineverî; İran tarihi, Hariciler, Türk tarihi ve İslam'ın ilk dönemlerini anlatması açısından önem arz eden bu kitabı mezhepsel taassupçuluktan uzak olarak yazmış. Bunu da taassup manasındaki Şiiliği, anlattığı olaylara ve eserinde işlememiş olmasından anlıyorsunuz.
Hz. Adem'den başlayıp Abbasiler'e kadar uzanan bir tarihe yolculuk yapmak istiyorsanız bu kitap tam da size göre... Ayrıca "Müslümanlar için İslam tarihini bilmek bir zarurettir." diyen çevirmene de hak vermemek elden değil...
@mehmetazimli
#mehmetazimli #islamklasikleriserisi #islamklasikleri #okumahalleri #botanik
#i̇ran #islamtarihi #islamtarihiokumaları #tarih #keşfetteyim #okudukçabüyürinsan #ankaraokuluyayınları #okurbaz #okudumbi̇tti̇ #okuyucuyorumu #bookstagram #ilahiyat #kitabımkahvem #akademikokumalar #tarihsever #okursever #okumahalleri #kitapsayfaları #tavsiyekitap #önerikitap #okuduminceledim #kitapfotoğrafları #bookslover #çeviri #kitapmüptelası
