Bu kabul, varoluşsal yalnızlık hissini dağıtan ilk adımdır. Şefkat, bizi "kusursuz olmadığımız" gerçeğine yeniden bağlar. Artık acımız, bir utanç kaynağı olmaktan çıkar, derin bir kavrayışın ve evrensel bir gerçeğin başlangıç noktasını oluşturur. Kömürün basınca direnerek elmasa dönüşmesi gibi, öz şefkatin sarsılmaz direnci de bizi, kendi karanlığımızdan süzülen ışıltılı ve barışçıl bir elmas olarak yeniden doğurur.
Sihir, dönüşen elementlerde değil; Goleman'ın bahsettiği dönüşüme izin verme cesaretimizdedir.
Günaydın sevgili dostlar.
Herkese mutlu ve huzurlu bir gün diliyorum.