Hanife Arslan
@harsslann
now you hang from my lips like the gardens of babylon
Şu anda okuduğu kitaplar
veronika bir an piyano çalmayı bırakarak bahçeyi dolaşan Mari’ye baktı. havanın soğukluğuna karşın üstünde ince bir manto vardı. ölmek mi istiyordu ne?
“hayır ölmek isteyen bendim.”
yeniden piyano çalmaya döndü. yaşamının son günlerinde sonunda en büyük hayalini gerçekleştirmişti: canı ne zaman isterse ve istediği süre boyunca, her şeyini vererek tüm yüreğiyle, tüm ruhuyla piyano çalmak. tek dinleyicisinin genç bir şizofren olması önemli değildi; delikanlı müziği anlıyor gibiydi, önemli olan da buydu.
dokunaklı ünlemimi sona erdirip dokunaklı biçimde sustum. korkunç biçimde kendimi zorlayıp bir şeylere gülmek istediğimi hatırlıyorum, çünkü artık içimde hain bir küçük şeytanın kıpırdandığını, gırtlağımı zorlamaya, çenemi çekiştirmeye başladığını ve gözlerimin gitgide ıslandığını hissediyordum…zeki küçük gözlerini iri iri açmış, beni dinleyen Nastenka’nın bütün o çocuksu, bastırılmaz biçimde neşeli gülüşüyle kahkaha atmasını bekliyordum ve fazla ileri gittiğime, uzun zamandır kalbimde kaynaşan, hakkında kitap gibi konuşabileceğim, çünkü uzun zamandır hakkında konuşmaya hazırlandığım ve şimdi, kabul etmeli ki, beni anlamalarını beklemeden de olsa sesli bir şekilde okumadan duramadığım bir şeyi boş yere anlattığıma pişmandım; ama susuyor, beni şaşırtıyordu, bir süre sonra elimi tuttu ve bir parça çekingen bir yakınlıkla sordu: ”gerçekten bütün hayatınızı böyle mi geçirdiniz?”
“bütün hayatı, Nastenka.” diye yanıtladım, “bütün hayatı ve sanırım, böyle de sürecek!”
yanlış hatırlamıyorsam okuduğum ilk dünya klasiği. klasik okumaya beni teşvik eden mükemmel bir kitap. yazarın 350 yıl öncesini sanki orada yaşamış gibi mükemmel bir biçimde tasvir etmesi, betimlemelerin sayfalarca sürmesine rağmen hiç sıkmaması, olay örgüsü; kısacası her yönüyle muhteşem bir eser. kalın olmasına rağmen akıcılığı sayesinde çok çabuk bitiyor, bitince de keşke bu kadar hızlı bitirmeseydim diyorsunuz. umarım bir gün hafızamdan silinir ve tekrar okuduğumda yaşadığım duyguları yaşarım. içimizdeki hırsın ruhumuzu kamburlaştırması ile Quasimodo’nun kamburunu karşılaştırdığımızda inanın o bizim yanımızda çok masum kalıyor. umarım paralel bir evrende hak ettiği hayatı yaşar
