venus
@harukivi
"now cracks a noble heart. good-night, sweet prince;
and flights of angels sing thee to thy rest."
william shakespeare, hamlet
aşırı öznellik içeren biraz spoilervari cümlelerle bir incelemePolisiye
bu kitabı okumaya aylar önce başlamıştım ama yks öğrencisi olduğum için içimdeki sıkıntılardan, anksiyeteden, ders çalışmadığımda hissettiğim suçluluk duygusundan dolayı sonlarına doğru bırakmıştım. kitabı bırakmamda büyük rol oynayan sınava 5 gün kalmışken -bugün- içime deli bi' okuma isteği doldu. elime aldığım gibi bitirdim. müştak'ı her okuduğumda yargılıyor, eleştiriyor, suçluyordum. benim gözümde acınası, zavallı kötü bir karakter gibiydi ama nasılsa sonunda onun için kalbim ezildi, ağladım. ne kadar hasta bir karakter olduğunu, nasıl bir yükle yaşadığını ve kendi kendine zulmettiğini hep görmezden gelmişim roman boyunca. belki de daha okumaya başlarken karaktere kızgın olduğumdandır. ahmet ümit'in okuduğum diğer üç eserinde olayları anlatan kişi hep başkomiser nevzat'tı. çok saçma belki ama ben de anlatıcı nevzat olmadığı için baştan ayar olmuştum müştak'a. neyse neyse. uzun lafın kısası müştak karakteri kitap boyunca beni irite ederken son 10 sayfada içime dokundu. ahmet ümit bunu yapmayı çok iyi biliyor. kendimi hep kurgunun içinde hissettim, olaylar gayet akıcı ilerledi. sıkıldığım tek kısım fetih gezisinin yapıldığı bölüm oldu. ben o sırada katil kim diye kafayı yemekteydim çünkü. işaretlediğim bol bol satırlar oldu, hepsini alıntı olarak paylaşacağım. son bir şey daha; kitap okumak kadar sevdiğim ve beni mutlu eden harika bir şeyi, bir daha türkiye'nin saçma sapan eğitim sistemine direk yaptığı deli saçması yks sınavı gibi bir şey için bırakmayacağım. bırakmak istemiyorum :)
yalnız sıkıcı insanlar kahvaltıda parlar
ismi ilgimi çektiği ve oscar wilde'dan bir şeyler daha okumak istediğim için almıştım. franz kafka'nın aforizmalar'ını okumak gibiydi diyebilirim. okuduktan sonra üzerine düşünülecek cümlelerle doluydu, şiir kitabı gibi bir şey; bi anda okuyup geçemiyorsunuz, düşünmek lazım. yazarın bazı görüşlerine katılmıyorum ama onun perspektifinden bakmış oldum. bu tarz bir kitap okumak isterseniz önce kafka'nın aforizmalar'ını okumanızı öneririm.
sadece abartıldığı kadar güzel bir eser olmadığını söylemek istiyorum. sınav haftama denk geldiği için başladıktan sonra birkaç gün okuyamadım ve daha sonra devam ettim, maalesef sevemedim. dostoyevski ve tolstoy'un kalemi benzetildiği için suç ve ceza'da aldığım hazzı almayı bekledim sanırım. hata etmişim. güzeldi tabii ama kendine aklımda bir yer açmadı bu kitap. beklediğim kadar değildi. ayrıca ben olympia yayınevi'nin baskısından okudum fakat uygulama bünyesinde o baskı yok sanırım. bu yayınevinden birkaç kitabı babam almıştı bana, aldıktan sonra yayınevinin çevirilerinin pek de iyi olmadığını okudum internetten. sanmıyorum ama belki de çeviriden dolayı kitapla istediğim bağı kuramadım.
otuz yedi'ye dair spoilersız birkaç düşünce
şu an saat 01:20 ve ben biraz önce bu kitabı bitirdim, gerçekten çok etkileyiciydi. okumaya başladığımda yazım dilini biraz yadırgadım, wattpad'deki genç kurgu yazarlarının havasını hissettim ama rahatsız etmedi doğrusu. ana olay başladığında hikâye gerçekten akıcı bir hâl aldı ve bir süre elimden düşüremedim kitabı. temponun düştüğü yerler de oldu ama çizgisinden çıkmadı, merak ettirip kendini okutmaya devam etti. belki de spiritüel olaylar ilgimi çektiği içindir bilmiyorum ama bazı kısımları okurken heyecanlandım ve fazlasıyla zevk aldım. son 40 sayfada kitap zirvesini yaptı benim için. sonu da harikaydı ki eminim uzun bir süre kafamda dolanacak. yazar sezin karameşe'yi çok uzun zamandır severek takip ediyorum, onun hayalinden kopmuş büyümüş bir parçayı okumak çok keyifliydi. umarım o son 40 sayfada yakaladığı heyecan verici şey bundan sonraki kitaplarının tamamına, tüm sayfalarına hâkim olur ben de alıp okurum :)
Ben, Kirke
bu kitap tamamen ayrı, harika bir şeydi. okurken kirke'yle birlikte yaşadım ve hep onun dünyasındaydım sanki. hissettikleri o kadar güzel aktarılmış ki empati kurmam hiç zor olmadı ve sürekli kirke'ye karşı sempati beslerken buldum kendimi. elimden bırakmak istemedim, hikâye akıp gitti. mitoloji her zaman ilgimi çekmiştir; tanrıları, titanları, sarayları, denizleri, canavarları hayal etmek çok zevkliydi. okuduğum betimlemelerle birlikte kafamda canlanan resimler de oldu sık sık. bahsetmek istediğim çok şey var ama spoiler içerebileceğinden korkuyorum. yazarın üslubunu çok sevdim, bir diğer kitabı akhilleus'un şarkısı'nı da okuyacağım yakın zamanda. siz de bir şans vermelisiniz.