Harun Özen
@harun_ozen
Haziranda Ölmek ZorŞiir
orhan kemal'in güzel anısına
işten çıktım
sokaktayım
elim yüzüm üstümbaşım gazete
sokakta tank paleti
sokakta düdük sesi
sokakta tomson
sokağa çıkmak yasak sokaktayım
gece leylâk
ve tomurcuk kokuyor
yaralı bir şahin olmuş yüreğim
uy anam anam
haziranda ölmek zor!
havada tüy
havada kuş
havada kuş soluğu kokusu
hava leylâk
ve tomurcuk kokuyor
ne anlar acılardan/güzel haziran
ne anlar güzel bahar!
kopuk bir kol sokakta
çırpınıp durur çalışmışım onbeş saat
tükenmişim onbeş saat
acıkmışım yorulmuşum uykusamışım
anama sövmüş patron
ter döktüğüm gazetede
sıkmışım dişlerimi
ıslıkla söylemişim umutlarımı
susarak söylemişim
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Ben kirliyim Milena. Hem de çok kirli. Temizlik ve saflık konusunda bu kadar takıntılı olmamın sebebi de budur zaten. Hiç kimse cehennemin en derin çukurlarına atılmış insanlar kadar saf bir şekilde çığlık atamaz. İşte biz, meleklerin ilahileri yerine onları dinleriz.
Prudencio Aguilar gitmedi, Jose Arcadio Buendia da mızrağı
sallamayı göze alamadı. O geceden sonra bir daha rahat uyku
yüzü görmedi. Yağmur altında dikilmiş duran ölünün büyük
yalnızlığı, yaşayanlara duyduğu derin özlem, alfa otundan tıkacı
ıslatıp yarasını silmek için evin içinde su ararkenki telaşı, Jose
Arcadio Buendia'nın içine oturdu. Çok çile çekiyor olmalı, dedi
Ursula'ya. Yalnızlıktan kahrolduğu belli. Bu, Ursula'ya öylesine
dokundu ki, ertesi sefer ölüyü ocağın üzerindeki tencereleri
yoklarken bulduğunda ne aradığını anlayıp evin her köşesine testi
testi su bırakır oldu.
Nereden bilebilirdim ki suskunluğun
bir insan evladına bu kadar çok yakışacağını? Sessizliğinle
çapraz ateşe tuttuğun o kayıp zamanların izinde perperişan,
rezil rüsva şekilde bir kelime için avuç açacağımı
nereden bilebilirdim? Her şeyden önce söz vardı, hepsinin
nihayetinde ise derin sessizlik. Derler ki yarası iyileşmezmiş
suskunlukla vurulanların. Dikiş tutmazmış yarınları.
Eski güzel günlerin hatırıyla yapılan pansumanlar kâr etmez,
mikrop kaparmış düşleri. İçimde harlanıp kuduran bu
ateş cehennemse, canın cehennemime Müjgân!
Gökten üç
elma düşmüştü. Kimsenin başına değil, sokak ortasına. Kimse
itibar etmemişti hormonludur diye. Kerevetini ise bir belediye
otobüsü ezmişti. Masum ve kirlenmemiş zamanlarda, sessiz
gecelerde umutla beklenen elmalar, kirli bir zamanda umarsız
dünyalara düşüvermişti apansız ve amansız. O zamanları
bilenler hamur yaptık küçük tabaklarda. Gazetenin üçüncü
sayfasından kesekâğıdı yapıp olay yerine koştuk. Her birimiz
birer küçük parça koyup içine, çocukluğumuza koştuk delicesine.
Mahallelerimizde yükselen dev binaların gölgesinde kalan
son ağaçların altına gömdük onları itina ile. Elmalar öldü ve biz
büyüdük. Hiç başlamadan bitti masallarımız da.
